bir daha

— Götür bunu eve; sakın bunu bir daha buraya sokma.

Hafıza dediğimiz şey, galiba tam da böyle akşamlarda örülür: önemli hiçbir şeyin olmadığı, ama her şeyin bir daha yaşanmayacakmış gibi göründüğü akşamlarda.

What we call memory is woven, I suspect, on just such evenings: evenings when nothing important happens, but everything seems as if it will never be lived again.

Gel gelelim, kazanı ikinci defa alıp bir daha getirmeyen Hoca kazanın öldüğünü söylediğinde, komşusu bu kez öfkeyle karşı çıkar.

But when Hoca, who has taken the cauldron a second time and never brought it back, says that the cauldron has died, this time the neighbor angrily objects.