مساء ممطر

Ekim sonunun o kısa, kurşuni günlerinden birinde, akşam henüz çökmemişken, Üsküdar'ın eski bir mahallesinin dik ve dar sokaklarına ilk damlalar düşmeye başladı.

Kaldırım taşları önce benek benek koyulaştı, sonra büsbütün ıslanıp parlayarak üzerlerine düşen her ışığı titrek bir ayna gibi geri verir oldu.

Karşı evlerin pencerelerinde lambalar birer birer yandı; tül perdelerin ardında, yüzlerini hiçbir zaman göremeyeceğim insanların gölgeleri sofra kuruyor, çay demliyordu.

Köşedeki kestaneci, mangalındaki son korları külle örttükten sonra, seyyar tezgâhını tek eliyle toplarken öbür eliyle kasketini alnına doğru çekti.

Islak taşın o kendine özgü, toprakla demir arası kokusu, son kavrulan kestanelerin tatlımsı dumanına karışarak sokağın ağzında bir süre asılı kaldı.

Derken, Boğaz'ın üzerinden bir vapur düdüğü yükseldi: kalın, uzun ve sanki yüz yıl öncesinden geliyormuşçasına yorgun.

Hafıza dediğimiz şey, galiba tam da böyle akşamlarda örülür: önemli hiçbir şeyin olmadığı, ama her şeyin bir daha yaşanmayacakmış gibi göründüğü akşamlarda.

Çocukken bu yokuşu annemin elinden tutarak çıktığım akşamları düşündüm.

Aynı yağmur, aynı kestane kokusu, aynı düdük oradaydı; değişen, yalnızca onları duyandı.

Zaman, diye düşündüm, belki de bir nehir değil, bu yağmur gibi bir şeydir: Her damla başka, ama hepsi aynı taşlara düşer.

Kestaneci sonunda tezgâhını yokuştan aşağı iterek gözden kayboldu; geride, havada ince bir duman izi kaldı.

Ben ise yakamı kaldırıp bir süre daha bir saçağın altında durdum; acele edersem bu akşamı da ötekiler gibi yitireceğimden korkuyordum sanki.

Oysa hiçbir akşam tam olarak yitip gitmez; bir yerlerde, bir kestane kokusunun ya da bir vapur düdüğünün içinde, kendi sırasını bekler.

Yağmur iyice hızlanınca nihayet saçağın altından çıktım ve ıslak taşlara basa basa, bu akşamı da yanımda götürdüğümü bilerek eve yürüdüm.