بسی بر نیاید[۱۰] که بنیاد خود
بکند آن که بنهاد بنیاد بد
خرابی کند مرد[۱۱] شمشیر زن
نه چندانکه دود دل طفل و زن
چراغی که بیوه زنی برفروخت
بسی دیده باشی که شهری بسوخت
از آن بهره‌ورتر در آفاق کیست[۱۲]
که در ملکرانی بانصاف زیست
چو نوبت رسد زین جهان غربتش
ترحم فرستند بر تربتش
بد و نیک مردم چو می‌بگذرند
همان به که نامت بنیکی برند
خدا ترس را بر رعیت گمار
که معمار ملکست پرهیزگار
بداندیش تست آن و خونخوار خلق
که نفع تو جوید در آزار خلق
ریاست بدست کسانی خطاست
که از دستشان دستها بر خداست
نکو کار پرور نبیند بدی
چو بد پروری خصم خون[۱۳] خودی
مکافات موذی بمالش مکن
که بیخش برآورد باید ز بُن
مکن صبر بر عامل ظلم دوست
که[۱۴] از فربهی بایدش کَند پوست
سرِ گرگ باید هم اوّل برید
نه چون گوسفندان مردم درید
***
چه خوش گفت بازارگانی اسیر
چو گردش گرفتند دزدان بتیر
چو مردانگی آید از رهزنان
چه مردان لشکر چه خیل زنان
شهنشه که بازارگان را بخست
در خیر[۱۵] بر شهر و لشکر ببست
کی آنجا دگر هوشمندان روند
چو آوازهٔ رسم بد بشنوند
نکو بایدت نام و نیکی[۱۶] قبول
نکو دار بازارگان و رسول[۱۷]
بزرگان مسافر بجان پرورند
که نام نکوئی بعالم برند
تبه گردد آن مملکت عن قریب
کزو خاطر آزرده آید غریب
غریب آشنا باش و سیاح دوست
که سیاح جلّاب نام نکوست
نکودار ضیف و مسافر عزیز
وز آسیبشان بر حذر باش نیز
ز بیگانه پرهیز کردن نکوست
که دشمن توان بود در زیّ دوست