غریبی که پر فتنه باشد سرش
میازار و بیرون کن از کشورش
تو گر خشم بروی نگیری[۱۸] رواست
که خود خوی بد دشمنش در قفاست
و گر پارسی باشدش زاد و بوم
بصنعاش مفرست و سقلاب و روم
هم آنجا امانش مده تا بچاشت
نشاید بلا بر دگر[۱۹] کس گماشت
که گویند برگشته باد آن زمین
کزو مردم آیند بیرون چنین
***
قدیمان خود را بیفزای قدر
که هرگز نیاید ز پرورده غدر
چو خدمتگزاریت گردد کهن
حق سالیانش فرامُش مکن
گرو را هرم دست خدمت ببست
ترا بر کرم همچنان دست هست
شنیدم که شاپور دم در کشید
چو خسرو برسمش قلم در کشید
چو شد حالش از بینوائی تباه
نبشت این حکایت بنزدیک شاه
چو بذل تو کردم جوانیّ خویش
بهنگام پیری مرانم ز پیش
***
عمل گر دهی مرد منعم شناس
که مفلس ندارد ز سلطان هراس
چو مفلس فرو برد گردن بدوش
ازو بر نیاید دگر جز خروش
چو مُشرف دو دست از امانت بداشت
بباید برو ناظری بر گماشت
ورو نیز در ساخت با خاطرش
ز مشرف عمل بر کن و ناظرش
خدا ترس باید امانتگزار
امین کز تو ترسد امینش مدار
امین باید از داور اندیشناک
نه از رفع دیوان و زجر و هلاک
بیفشان و بشمار و فارغ[۲۰] نشین
که از صد یکی را نبینی امین
دو همجنس دیرینه را[۲۱] همقلم
نباید فرستاد یکجا بهم
چه دانی که همدست گردند و یار؟
یکی دزد باشد یکی پرده‌دار
چو دزدان زهم باک دارند و بیم
رود در میان کاروانی سلیم
***
یکی را که معزول کردی ز جاه
چو چندی برآید ببخشش گناه
بر آوردن کام امّیدوار
به از قید بندی شکستن هزار
نویسنده را گر ستون عمل
بیفتد نبرّد طناب اَمَل
بفرمانبران بر، شه دادگر
پدروار خشم آورد بر پسر
گهش میزند تا شود دردناک
گهی میکند آبش از دیده پاک