il

Faslın yeni lerzişleri her sâyede mahsûs, Gûyâ ki uyur kalb-i tabiatta bir “efsus!” Her şey o kadar gamlı, soluk, mübhem ü bî-fer, Gûyâ ki ölür hüzn-i sevâhilde perîler… Çıkmıştık o gün Dicle’ye, sessizce kürekler Nehrin zehebî sîne-i emyâhını yırtar, Ağlardı o altın suyun üstünde bir âhenk, Serperdi o bî-kes sese akşam sarı bir renk, Gûyâ ki o gün Dicle’nin üstündeki mâtem, Âfaaka sürükler sarı güller, kırizantem… Solmuştu onun hüzn ile simâ-yi berîni, Bir ince tül altında duran zülf-i zerîni; Akşamları enfâsına düşmüş uçuşurken Sarmıştı o sâkin yüzü bir gölge semâdan Dalmıştı o gözler ebediyetlere… Yorgun, Yorgundu o gözlerle bakan rûh-ı melûlün; Akşam gibi a’sab]ı geren reng-i garibi… Gûyâ ki kamer!..

Büyük, derin ve soğuk bir deniz gibi zulmet Etti eşkâl-i arzı bî-hareket, Ve döktü rûhuma rü’yâya benzeyen bir mevt Büyük, derin ve soğuk bir deniz gibi zulmet: Lâkin sen Dudakların yine pür-hande, gözlerin pür-zer Saçın nücûm ile meşbû’ u müştail yine ter Bırakma rûhunu düşsün bu öldüren hisse, Ve git Ve eyle gölgede pây-ı ümîdini tesbît...

Vezin: Mef'ûlü mefaîlû feûlün ## Kari'e Muzlim şeceristan arasında Esrar ile yekpare münevver Bir yoldur açılmış sana derdim Kari bu kitabın gecesinde Mehtabı seninçün yere serdim.