sema

Fikir yaratmakta veya düşman tarassud etmekte veyahut nâmütenahi suya ve semaya bakıp düşünmekte olan adam gülmez; aşkın çehresi hüznün çehresi gibi sakin, mütevazin ve haşindir.

Bir tarih dönemecinin fırtına ve rüzgarları ortasında, yıkılmış köhne bir cihana beden vücuda getirilecek yeni âlemin bir an evvel sema ve havaya doğru yükselebilmesi için, en hakir kuvvetlerin bile harekete gelmeye mecbur olduğu şu dakikada, ahmağa iğrenç bir neşe, cinslere mütekabil ra'şeler teminiyle meşgul; kudretin tokadından korkan, yalnız acz ve za'fa saldıran zebunkeş mizahımız için ´´Foren´´in o merhametle ra'şan kalemi ne feyizli bir tefekkür ve muhasebe-i vicdan mevzuu olabilirdi.

Akşam, yine akşam, yine akşam, Bir sırma kemerdir suya baksam; Üstünde sema kavs-i mutalsam!