konukevi

Leyla, ailesinden miras kalan bu asırlık küçük konukevinin son odasını da uzun sürecek kış uykusuna hazırlarken, dışarıdan gelen dalga seslerini dalgınlıkla dinliyordu.

当Leyla为这座从家族继承的百年小宾馆的最后一个房间做漫长冬眠的准备时，她心不在焉地听着外面传来的海浪声。

Çayını yavaş yavaş yudumlarken, konukevinin taş duvarlarına sinmiş olan o güzel anıların, onu kışın en soğuk günlerinde bile yalnız bırakmayacağını bir kez daha anladı.

当他慢慢品茶时，他再次意识到，那些渗透在客栈石墙里的美好记忆，即使在冬天最寒冷的日子里也不会让他感到孤单。