Ayvalık kıyılarında sonbahar, denizin rengini yazın o göz alıcı ve parlak mavisinden, kışın habercisi olan koyu ve derin bir griye dönüştürerek kendini hissettirir.
Leyla, ailesinden miras kalan bu asırlık küçük konukevinin son odasını da uzun sürecek kış uykusuna hazırlarken, dışarıdan gelen dalga seslerini dalgınlıkla dinliyordu.
Yaz aylarının sokaklara taşan o bitmek bilmeyen hareketliliği, yerini yavaş yavaş yöre halkının aşina olduğu derin, huzurlu ve dinlendirici bir sessizliğe bırakmaya başlamıştı.
Eskimiş ahşap zemin üzerinde yürürken çıkardığı her adım sesi, boş koridorlarda yankılanarak ona zihninin derinliklerinde saklı kalan o mutlu çocukluk günlerini hatırlatıyordu.
Henüz küçük bir kız çocuğuyken bu dar koridorlarda neşeyle koşuşturduğu, misafirlerin kahkahalarının odalardan taşıp avluya yayıldığı o sıcak temmuz sabahları tüm canlılığıyla gözünün önüne geldi.
Şimdi ise yatakların üzerine özenle örtülmüş bembeyaz çarşaflar, odaları adeta zamanın durduğu ve geçmişin dondurulduğu sessiz birer müzeye çevirmiş gibi görünüyordu.
Giriş katındaki geniş ahşap masanın üzerini düzenlerken, yaz boyunca biriken faturaları, eski kayıt defterlerini ve unutulmuş eşyaları büyük bir titizlikle çekmecelere yerleştirdi.
Her yıl ekim ayının son günlerinde büyük bir özenle tekrarlanan bu kapanış merasimi, onun için hem hüzünlü hem de ruhunu dinlendiren özel bir ritüeldi.
Pencerelerin dışındaki ağır demir kepenkleri tek tek kapatıp sürgülerini çekerken, denizden esen serin lodosun yüzüne hafifçe çarptığını ve saçlarını savurduğunu hissetti.
Avludaki narin saksı bitkilerini yaklaşan soğuklardan ve dondan korumak amacıyla kapalı seraya taşımak, onun sabahın erken saatlerinde yaptığı ilk ve en önemli işlerden biriydi.
Yıllar önce büyükbabasının kendi elleriyle diktiği o görkemli zeytin ağacı, mevsimin değişen zorlu koşullarına meydan okurcasına avlunun tam ortasında dimdik ayakta duruyordu.
Ailesinin köklü geçmişinden günümüze ulaşan bu değerli hatıra, onun yaşadığı topraklara ve geleneklerine ne kadar sıkı bağlandığının en güzel ve en somut kanıtıydı.
Çocukken annesinin uzun kış gecelerinde anlattığı o eski öykülerin kahramanları, sanki bu loş ve boş odalarda hala gizlice yaşamaya devam ediyordu.
Leyla, mutfağa geçip kendine taze demlenmiş sıcak bir çay hazırladı ve pencerenin kenarındaki ahşap sandalyeye oturarak uzaklardaki ufuk çizgisini seyre daldı.
Gökyüzü, gün batımının yaklaşmasıyla birlikte turuncu, kızıl ve mor tonlarının birbirine kusursuzca karıştığı, izlemeye doyulmayan muazzam bir yağlı boya tabloya dönüşüyordu.
Yazlıkçıların şehri tamamen terk etmesiyle sokaklarda oluşan bu derin ıssızlık, aslında sahil kasabasının gerçek kimliğini ortaya çıkaran çok kıymetli bir dinlenme dönemiydi.
Yaz boyunca hiç durmadan devam eden o telaşlı koşuşturmaca, yerini deniz kıyısında uzun yürüyüşler yapan yerel halkın son derece sakin adımlarına bırakmıştı.
Çayını yavaş yavaş yudumlarken, konukevinin taş duvarlarına sinmiş olan o güzel anıların, onu kışın en soğuk günlerinde bile yalnız bırakmayacağını bir kez daha anladı.
Her köşesinde farklı bir yaşanmışlık barındıran bu tarihi taş bina, kış aylarının getireceği o zorlu hava şartlarına göğüs germeye artık tamamen hazırdı.
Son güvenlik kontrollerini yapmak üzere üst kata çıktığında, merdivenlerin oymalı tırabzanlarında parmaklarını yavaşça gezdirdi ve ahşabın yıllanmış sıcaklığını avuçlarında derinden hissetti.
Odaların kapılarını birer birer kilitlerken, ağır metal anahtarın kilitte çıkardığı o tok ve yankılı ses, biten bir mevsimin kesin ve net ilanı gibiydi.
Artık ilkbaharın ılık günleri gelene kadar bu odalarda sadece derin bir sessizlik ve pencere aralıklarından sızan solgun kış güneşi hüküm sürecekti.
Binanın ana giriş kapısına doğru yöneldiğinde, içeride bıraktığı o yoğun ve sevgi dolu anı yumağına son bir kez özlemle gülümsedi.
Ağır ahşap kapıyı ardından yavaşça çekerken, kış aylarının beraberinde getireceği o derin dinginliğin bütün ruhunu şimdiden sarıp sarmaladığını büyük bir memnuniyetle fark etti.
Taş döşeli dar sokaktan dışarı çıktığında, denizden gelen tanıdık iyot kokusu ve dalgaların kıyıya vururken çıkardığı o düzenli, ritmik ses onu karşıladı.
Ayvalık, yaz mevsiminin tüm yorgunluğunu üzerinden atmış, kendi içine dönmüş ve bir sonraki mevsime kadar kesintisiz sürecek olan o uzun uykusuna dalmıştı.