انگار

شکر خورده انگار یا خون دل

رستم با چهره‌ای اندوهگین و صدایی لرزان، به گونه‌ای که انگار از سرنوشت خود بسیار نگران است، شروع به التماس کرد.

یک کشاورز میانسال در نزدیکی لاهیجان می‌گوید: «پدر و پدربزرگم زمین را همیشه زیر آب نگه می‌داشتند و حالا، وقتی زمین ترک می‌خورد، انگار دل من هم ترک می‌خورد.»

سرانجام راوی با او به فارسی ساده و روزمره حرف می‌زند و رمضان، که انگار پس از مدتی طولانی صدای آشنایی شنیده است، نفس راحتی می‌کشد.