روزی روزگاری در دشت‌های پهناور و سرسبز ایران، رستم، پهلوان نامدار و خستگی‌ناپذیر، برای شکار و گشت‌وگذار از چادرهای سپاه دور شد.
او پس از ساعت‌ها اسب‌سواری در میان تپه‌های پرپیچ‌وخم، احساس خستگی عمیقی کرد و تصمیم گرفت برای استراحت توقف کند.
رستم اسب وفادار خود، رخش، را در مرغزاری رها کرد تا بچرد و خودش در سایه درختی تناور به خوابی سنگین فرو رفت.
در همان حوالی، اکوان، موجودی جادویی و فریبکار که همواره در پی آزمودن هوش و توانایی انسان‌ها بود، پرسه می‌زد.
اکوان که از قدرت بی‌نظیر رستم آگاه بود، فرصت را غنیمت شمرد تا این قهرمان بزرگ را در وضعیت بی‌دفاعی به چالش بکشد.
او با استفاده از نیروهای مرموز خود، بخشی از زمینی را که رستم روی آن خوابیده بود، از جای کند و به آسمان برد.
هنگامی که رستم از خواب بیدار شد، در کمال شگفتی دریافت که میان زمین و آسمان معلق است و اکوان او را در چنگال خود دارد.
اکوان با صدایی بلند و تمسخرآمیز به پهلوان نامدار گفت که اکنون جان او در دست‌های قدرتمند وی قرار گرفته است.
سپس این موجود فریبکار به رستم پیشنهاد داد تا خود مقصد نهایی این پرواز شگفت‌انگیز را انتخاب کند.
اکوان پرسید که آیا ترجیح می‌دهد او را بر فراز کوه‌های سنگی و بلند رها کند یا به اعماق آب‌های خروشان دریا بیندازد.
رستم که در موقعیتی بسیار دشوار و پیش‌بینی‌نشده گرفتار شده بود، می‌دانست که نمی‌تواند با نیروی بازو از این مخمصه نجات یابد.
او در همان لحظات کوتاه به سرعت اندیشید و ویژگی‌های اخلاقی و رفتاری این موجود عجیب را در ذهن خود مرور کرد.
پهلوان باهوش به یاد آورد که اکوان همواره تمایل دارد دقیقاً برعکس خواسته‌های واقعی دیگران عمل کند و از این طریق آن‌ها را فریب دهد.
بنابراین، رستم تصمیم گرفت از هوش و زیرکی خود بهره بگیرد تا این حریف قدرتمند را در بازی خودش شکست دهد.
او در دل می‌دانست که اگر به روی سنگ‌های سخت کوهستان پرتاب شود، آسیب شدیدی خواهد دید و توان بازگشت به خانه را نخواهد داشت.
اما سقوط در آب‌های عمیق دریا، هرچند خطرناک بود، به او این شانس را می‌داد که با شنا کردن خود را به ساحل برساند.
رستم با چهره‌ای اندوهگین و صدایی لرزان، به گونه‌ای که انگار از سرنوشت خود بسیار نگران است، شروع به التماس کرد.
او به اکوان گفت که خواهش می‌کنم مرا به کوه‌های بلند بینداز تا پیکرم در میان صخره‌های استوار و آشنای سرزمینم فرود بیاید.
رستم همچنین افزود که هرگز نمی‌خواهد در میان ماهیان دریا سرگردان شود و در اعماق تاریک و ناشناخته آب‌ها به فراموشی سپرده شود.
اکوان با شنیدن این سخنان فریب خورد و گمان کرد که بزرگ‌ترین ترس رستم افتادن در امواج خروشان اقیانوس است.
این موجود حیله‌گر با پوزخندی رضایت‌بخش، برخلاف خواسته ظاهری رستم عمل کرد و او را با تمام توان به سوی دریا پرتاب کرد.
رستم با سرعتی سرسام‌آور از آسمان به سوی آب‌های عمیق و پهناور سقوط کرد و در میان امواج سرد فرو رفت.
او که اکنون از چنگال حریف رها شده بود، با تکیه بر مهارت‌های بی‌نظیر شنا و استقامت بدنی خود، با امواج به مبارزه پرداخت.
پس از ساعت‌ها تلاش بی‌وقفه و مبارزه با جریان‌های تند آب، پهلوان سرانجام توانست خود را به ساحلی امن و آرام برساند.
این ماجرای شگفت‌انگیز بار دیگر ثابت کرد که در برابر چالش‌های بزرگ، گاهی اندیشه و خرد بسیار کارآمدتر از نیروی جسمانی عمل می‌کند.