چهره

برآورد بر چهرهٔ ماه گرد

سماور کنار پنجره از سپیده‌دم تا نیمه‌شب می‌جوشید و قابلمه‌های مسی، که از جهیزیه مادربزرگ به یادگار مانده بودند، چنان برق می‌زدند که می‌توانستی چهره‌ات را در آن‌ها ببینی.

مردی مهربان در را باز کرد که چهره‌اش برای بشیر کاملا آشنا بود.