چرا باید این کینه آراستن
ببیهوده چیزی زمن خواستن
که آگاهئ آن نباشد برم
بدین کینه خواهی بریدن سرم
بهانه نباید بخون ریختن
چه باید کنون رنگت آمیختن
همی پیلتن را بخواهی شکست
همانا کت آسان نیآید بدست
نباید ترا جست با او نبرد
برآرد به آوردگاه از تو گرد
تاختن سهراب بر لشکر کاوس
تاختن سهراب بر لشکر کاؤس
چو بشنید گفتارهای درشت
ازو روی برگاشت وبنمود پشت
نهان کرد ازو روی وچیزی نگفت
بماند خیره از گفتهای نهفت
زبالا زدش تند یک مشت دست
بیفگندش آمد بجای نشست
بسی کرد اندیشهای دراز
زهر گونهٔ کرد پیکار ساز
ببست از پی کینه آنگه کمر
نهاد از سر سروری تاج زر
زره بست وخفتان بپوشید شاد
یکی ترگ رومی بسر بر نهاد
گرفتش سنان وکمان وکمند
گران گرز را پهلو دیو بند
زتندی بجوش آمدش خون برگ
نشست از بر بارهٔ تیز تگ
خروشید وبگرفت نیزه بدست
به آوردگاه رفت چون پیل مست
برون آمد ورای ناورد کرد
برآورد بر چهرهٔ ماه گرد
وز آنپس دمان شد بپرده سرای
بنیزه برآرد بالا زجای
بکردار گوران زچنگال شیر
رمیدند ازو سروران دلیر
کس از نامداران ایران سپاه
نیارست کردن بدو در نگاه
زپای ورکاب وزدست وعنان
زبازو وآن تاب داده سنان
سران ودلیران شدند انجمن
بگفتند که اینت گو پیلیت
نشاید نگاه کردن آسان بدوی
که بارد شدن پیش او جنگجوی
وز آنچس خروشید سهراب گرد
همی شاه کاؤس را بر شمرد
چنین گفت کای شاه آزاده مرد
چه گونه است کارت بدشت نبرد
چرا کردهٔ نام کاؤس کی
که در جنگ شیران نداری تو پی
گر این نیزه در مشت پیچان کنم
سپاه ترا حمله بی جان کنم