یکی سخت سوگند خوردم به بزم
در آن شب کجا کشته شد ژنده رزم
کز ایران نمانم یکی نیزه دار
کنم زنده کاؤس کی را بدار
که داری از ایرانیان تیز چنگ
که پیش من آید بدین دشت جنگ
بگفت وهمی بود خاموش بس
از ایران نداد ایچ پاسخش کس
خم آورد پشت وسنان ستیخ
بزد تند وبر کند هفتاد میخ
سراپرده یک بهره آمد بپای
زهر سو درآمد در کرّه نای
غمی گشت کاؤس وآواز داد
که این نامداران فرّخ نژاد
یکی نزد رستم برید آگهی
کزین ترک شد مغز گردان تهی
ندارم سواری ورا هم نورد
از ایران نیارد کس این کار کرد
بشد طوس وپیغام کاؤس برد
شنیده همه پیش او برشمرد
بدو گفت رستم که هر شهریار
که کردی مرا ناگهان خواستار
گهی جنگ بودی گهی ناز وبزم
ندیدم زکاؤس جز رنج رزم
بفرمود تا رخشرا زین کنند
سواران بروها پر از چین کنند
زخیمه نگه کرد رستم بدشت
زرد گیو را بدید که ایدر گذشت
نهاد از بر رخش رخشنده زین
همی گفت گرگین که بشتاب همین
همی بست بر باره رهّام تنگ
ببرگستوان بر زده طوس چنگ
همی این بدین این بدان گفت زود
تهمتن چو از پرده آوا شنود
بدل گفت این رزم آهرمنست
نه این رستخیز از پی یکتنست
بزد دست وپوشید ببر بیان
ببست آن کیانی کمر بر میان
نشست از بر رخش و بگرفت راه
زواره نگهبان گاه وسپاه
بدو گفت از ایدر مرو پیشتر
بمن دار گوش یلان بیشتر
درفشی ببردند با او بهم
همی رفت پرخاشجوی ودژم
چو سهراب را دید با بال وشاخ
برش چون بر سام چنگی فراخ
بدو گفت از ایدر بیکسو شویم
ازین هر دو لشکر ببیرون شویم
بمالید سهراب کف را بکف
به آوردگاه رفت از پیش صف