بگفت او برستم برو تا رویم
بیکجای هر دو دو مرد گویم
از ایران نخواهی همی یار کس
چو من باشم وتو بآورد بس
به آوردگه مر ترا جای نیست
ترا خود بیک مشت من پای نیست
ببالا بلندی وبا کتف ویال
ستم یافت یالت زبسیار سال
نگه کرد رستم بدآن سرفراز
بدآن سفت وچنگ ورکاب دراز
بدو گفت نرم این جوانمرد نرم
زمین خشک وسر وهوا نرم وگرم
به پیری بسی دیدم آوردگاه
بسی بر زمین پست کردم سپاه
تبه شد بسی دیو بر دست من
نگشتم بسوئی که بودم شکن
نگه کن مرا جون بینی به جنگ
اگر زنده مانی نترس از نهنگ
مرا دید در جنگ دریا وکوه
که با نامداران توران گروه
چه کردم ستاره گوای منست
بمردی جهان زیر پای منست
همی رحمت آمد بتو بر دلم
نخواهم که جانت زتن بگذلم
نمانی بترکان بدین یال وسفت
به ایران ندانم ترا تیز جفت
چو آمد زرستم چنین گفت وگوی
بجنبید سهراب را دل بدوی
بدو گفت کز تو بپرستم سخن
همه راستی باید افگند بن
یکایک نژادت مرا یاد دار
زگفتار خوبت مرا شاد دار
من ایدون گمانم که تو رستمی
هم از تخمهٔ نامور نیرمی
چنین داد پاسخ که رستم نیم
هم از تخمهٔ سام نیرم نیم
که او پهلوانست ومن کهترم
نه با تخت وگاهم نه با افسرم
از امّید سهراب شد ناامید
بدو تیره شد روی روز سفید
رزم رستم با سهراب
به آوردگاه رفت ونیزه گرفت
همی مانده از گفت مادر شکفت
یکی تنگ میدان فرو ساختند
بکوتاه نیزه همی تاختند
نماند ایچ بر نیزه بند وسنان
بچپ باز بردند هر دو عنان
بشمشیر هندی برآویختند
همی زآهن آتش فرو ریختند
برخم اندرون تیغ شد ریز ریز
چه زخمی که پیدا کند رستخیز