Shahnameh: Rostam and Sohrab

گرفتند از آنپس عمود گران

غمی گشت بازوی کنداوران

زنیرو عمود اندر آمد بخم

چمان باد پایان وگردان دژم

زاسپان فرو ریخت برگستوان

زره پاره شد بر میان گوان

فرو ماند اسپ ودلاور زکار

یکی را نبد دست وبازوش یاز

تن از خوی پر آب وهمه گام خاک

زبان گشته از تشنگی چاک چاک

یکی از دگر ایستادند دور

پر از درد باب وپر از رنج پور

جهان شکفتا که کردار تست

شکسته هم از تو هم از تو درست

ازین دو یکیرا نجنبید مهر

خرد دور بد مهر ننمود چهر

همی بچّه را باز داند ستور

چه ماهی بدریا چه در دشت گور

نداند همی مردم از رنج وآز

یکی دشمنی را زفرزند باز

بدل گفت رستم که هرگز نهنگ

ندیدم که آید بدینسان به جنگ

مرا خوار شد جنگ دیو سپید

زمردی شد امروز دلم ناامید

زدست یکی ناسپرده جهان

نه گردی نه نام آوری از مهان

بسپری رسانیدم از روزگار

دو لشکر نظاره بدین کارزار

چو آسوده شد بارهٔ هر دو مرد

از آزار جنگ وزننگ ونبرد

بزه بر نهادند هر دو کمان

جوانه همان سالخورده همان

زره بود وخفتان وببر بیان

زکلک وزپیکان نیآمد زیان

غمی شد دلی هر دو از یکدگر

گرفتند هر دو دوال کمر

تهمتن اگر دست بردی بسنگ

بکندی سیه کوه را روز جنگ

کمربند سهرابرا چاره کرد

که از زین بجفباند اندر نبرد

میان جوانرا نبد آگهی

بماند از هنر دست رستم تهی

فرو داشت دست از کمربند اوی

تهمتن چنان خیره مانده بدوی

دو شیر اوژن از جنگ سیر آمدند

تبه گشته وخسته دیر آمدند

دگر باره سهراب گرز گران

ززین برکشید وبیفشرد ران

بزد گرز وآورد کتفش بدرد

بپیچید ودرد از دلیری بخورد