بخندید سهراب گفت ای سوار
بزخ دلیران نهی پایدار
برزم اندرون رخش گوئی خرست
دو دست سوار از همه برترست
اگر چه گوی سرو بالا بود
جوانی کند پیر کانا بود
بسستی رسید این از آن آن ازین
چنان تنگ شد بر دلیران زمین
که از یکدگر روی برکاشتند
دل وجان به اندوه بگذاشتند
تهمتن بتوران سپه شد بجنگ
برآنسان که نخچیر بیند پلنگ
به ایران سپه رفت سهراب گرد
عنان بارهٔ تیز تگ را سپرد
بزد خویشتنرا ابر آن سپاه
زگردش بسی نامور شد تباه
میان سپاه اندر آمد چو گرگ
پراگنده گشتند خرد وبزرگ
دل رستم اندیشهٔ کرد بد
که کاؤسرا بی گمان بد رسد
ازین پر هنر ترک نو خاسته
بخفتان بر وبازو آراسته
بلشکرگه خویش تازید زود
که اندیشه دلرا بر آن گونه بود
میان سپه دید سهرابرا
زمین لعل کرده بخوناب را
سر نیزه پر خون وخفتان ودست
تو گفتی زنخچیر گشتست مست
غمی گشت رستم چو اورا بدید
خروشی چو شیر ژیان برکشیید
بدو گفت که ای تیز خونخوار مرد
زایران سپه جنگ با تو که کرد
چرا دست بدرا نسودی همه
چو گرگ آمدی در میان رمه
بدو گفت سهراب توران سپاه
ازین رزم دورند وهم بی گناه
تو آهنگ کردی بر ایشان نخست
کسی با تو پیکار وکینه نجست
بدو گفت رستم که شد تیره روز
چو پیدا کند تیغ گیتی فروز
بدین دشت هم دار وهم عنبرست
که روشن جهان زیر تیغ اندرست
گرایدون که شمشیر با بوی شیر
چنین آشنا شد تو هرگز ممیر
بکریم شبگیر با تیغ کین
تو رو تا چه خواهد جهان آفرین