بازگشت رستم و سهراب به لشکرگاه
بازگشتن رستم و سهراب بلشکرگاه
برفتند وروی هوا تیره گشت
زسهراب گردون همی خیره گشت
تو گفتی زجنگش سرشت آسمان
نیآساید از تاختن یک زمان
وگر باره زیر اندرش آهنست
شکفتی روانش وروئین تنست
شب تیره آمد سوی لشکرش
میان سوده از جنگ وآهن برش
بهومان چنین گفت کامروز هور
برآمد جهان گشت پر جنگ شور
شمارا چه گفت آن سوار دلیر
که یال یلان داشت وچنگال شیر
چه آمد ابا لشکرم سربسر
که چون او ندانم بگیتی دگر
بلشکر چه گفت وببازو چه کرد
که او بود هم زور من در نبرد
یکی مرد پیرست برسان شیر
نگردد زجنگ وزپیکار سیر
ندانم بگرد جهان سربسر
که بندد گه کینه چون او کمر
بدو گفت هومان که فرمان شاه
چنان بد کز ایدر نجنبد سپاه
همه کار ما سخت ناساز بود
به آوردگاه رفتن آغاز بود
بیآمد یکی مرد پرخاشجوی
بدین لشکر گشن بنهاد روی
تو گفتی زمستی کنون خاستست
که این جنگ را یکتن آراستست
زهر سو پراگند گرد نبرد
زلشکرگه ما بسی کشت مرد
وز آنپس بدآن لشکر خویش روی
نهاد وهمی رفت در پویه پوی
چنین گفت سهراب کو زین سپاه
نکرد از دلیران کسیرا تباه
از ایرانیان من بسی کشته ام
زمینرا بخون چون گل آغشته ام
وزین بر شما جز نظاره نبود
ولیکن نیآمد کسی خود چه سود
اگر شیر پیش آمدی بی گمان
نرستی چنین دان زگرز گران
به پیشم چه ببر وپلنگ وهزبر
به پیکان فرود آرم آتش زابر
چو ایشان مرا روی بینند تیز
زره بر تنانشان شود ریزه ریز
کنون روز فرداست روز بزرگ
پدید آید از میش یکباره گرگ
بنام جهان آفرین یک خدای
یکی دشمنی را نمانم بجای
کنون خوان ومی باید آراستن
بباید بمی غم زدل کاستن