وز آن روی رستم سپهرا بدید
سخن راند با گیو وگفت وشنید
که امروز سهراب جنگ آزمای
چگونه بجنگ اندر آورد پای
چنین گفت با رستم گرد گیو
کزین گونه هرگز ندیدیم نیو
بیآمد دمان تا میان سپاه
زلشکر بر طوس شد کینه خواه
که او بود بر پای ونیزه بدست
چو گرگ این فرود آمد آن بر نشست
بیآمد چو با نیزه اورا بدید
بکردار شیر ژیان بر دمید
عمود خمیده بزد بر برش
زنیرو بیفتاد ترگ از سرش
نتابید با او بتابید روی
شدند از دلیرات بسی جنگجوی
زگردان کسی پایهٔ او ندشت
بجز پیلتن مایهٔ او نداشت
هم آئین پیشین نگه داشتیم
سپاهی بر آن ساده نگماشتیم
بتنها نشد کس برش جنگجوی
سپردیم میدان کینه بدوی
سواری نشد پیش او یکتنه
همی تاخت از قلب تا میمنه
زهر سو همی شد دمان ودنان
بزیر اندرون بود اسپش چمان
غمی گشت رستم زگفتار اوی
بر شاه کاؤس بنهاد روی
چو کاؤس مر پهلوانرا بدید
بر خویش نزدیک جایش گزید
زسهراب رستم زبان برکشاد
زبالا وزورش همی کرد یاد
که کس در جهان کودک نارسید
بدین شیر مردی وگردی ندید
ببالا ستاره بساید همی
تنش را زمین بر تنباید همی
دو بازو ورانش چو ران هیون
همانا که دارد ستیزی فزون
بتیغ وبتیر وبگرز وکمند
زهر گونهٔ آزموده ایم چند
سرنجام گفتم که من پیش ازین
بسی گرد را برگرفتم ززین
گرفتم دوال کمربند اوی
بیفشاردم سخت پیوند اوی
همی خواستم کش ززین برکنم
چو دیگر کسانش بخاک افگمن
گر از باد جنبان بود کوهسار
بجنبانم از زین من آن نامدار
ازو بازگشتم چو بیگاه بود
که شب تاریک وبی ماه بود