بدآن تا بگردیم فردا یکی
بکشتی گرائیم ما اندکی
بکوشم به بینم که پیروز کیست
بدانیم تا رای یزدان به چیست
کزویست پیروزی ودستگاه
همو آفرینندهٔ هور وماه
بدو گفت کاؤس یزدان پاک
تن بد سگالت کند چاک چاک
من امشب به پیش جهان آفرین
بمالم فراوان رخ اندر زمین
بدآن تا ترا بر دهد دستگاه
برین ترک بدخواه گم کرده راه
کند تازه پژمرده کام ترا
برآرد بخورشید نام ترا
بدو گفت رستم که با فرّ شاه
برآید همه کامهٔ نیک خواه
بلشکرگه خویش بنهاد روی
پر اندیشه بد جان سرش کینه جوی
زواره بیآمد خلیده روان
که امروز چون گشت بر پهلوان
ازو خوردنی خواست رستم نخست
پس آنگه از اندیشه دلرا بشست
چنان راند پیش برادر سخن
که بیدار دل باش وتندی مکن
بشبگیر چون من بآوردگاه
شوم پیش آن ترک ناورد خواه
بیآور سپاه ودرفش مرا
همان تخت وزرّینه کفش مرا
همی باش بر پیش پرده سرای
برخورشید تابان برآید زجای
گرایدون که پیروز باشم بجنگ
به آوردگه بر نیآرم درنگ
وگر خود دگر گونه گردد سخن
تو زاری نساز ونژندی مکن
میآئید یکتن به آوردگاه
مسازیم جستن سوی رزم راه
یکایک سوی زابلستان شوید
از ایدر بنزدیک دستان شوید
تو خرسند گردان دل مادرم
چنین راند ایزد قضا بر سرم
بگویش که تو دل بمن بر مبند
مشور جاودان بهر جاتم نژند
کس اندر جهان جاودانه بماند
زگردون مرا خود بهانه نماند
بسی شیر ودیو وپلنگ ونهنگ
تبه شد زچنگم بهنگام جنگ
بسی بارهٔ دژ دیدم پست
نیآورد کس دست من زیر دست
در مرگ آنکس بکوید که پای
به اسپ اندر آرد بجنبد زجای