اگر سال گردد فزون از هزار
همین است راه وهمین است کار
نگه کن بجمشید شاه بلند
همان نیز طهموث دیو بند
بگیتی بریشان نماند وبگشت
مرا نیز بر ره بباید گذشت
چو خرسند گردد بدستان بگوی
که از شاه گیتی مبرتاب روی
اگر جنگ سازد تو سستی مکن
چنان رو که او راند از بن سخن
همه مرگرائیم پیر وجوان
بگیتی نماند کسی جاودان
زشب نیمهٔ گفت سهراب بود
دگر نیمه آسایش وخواب بود
افگندن سهراب رستم را
افگندن سهراب رستمرا
چو خورشید رخشان برآورد سر
سیه زاغ پرّان فرو برد پر
تهمتن بپوشید ببر بیان
نشست از بر اژدهای دمان
سپهرا دو فرسنگ بد در میان
کشادن نیارست یکتن میان
بیآمد بر آن دشت آوردگاه
نهاده بسر بر زآهن کلاه
همه تلخی از بهر بیشی بود
مبادا که با آز خویشی بود
وز آن سوی سهراب با انجمن
همی می گسارید با رود زن
بهومان چنین گفت کین شیرمرد
که با من همیگردد اندر نبرد
زبالای من نیست بالاش کم
برزم اندرون دل ندارد دژم
بر وکتف ویالش همانند من
تو گوئی که داننده بر زد رسن
زپای ورکابش همی مهر من
بجنبید بشرم آورد چهر من
نشانهای مادر بیایم همی
بدل نیز لختی بتابم همی
گمانی برم من که او رستمست
که چون او نبرده بگیتی کمست
نباید که من با پدر جنگ جوی
شوم خیره روی اندر آرم بروی
بدو گفت هومان که در کارزار
رسیدست رستم بمن چندبار
شنیدم که در جنگ مازندران
چه کرد آن دلاور بگرز گران
بدآن رخش ماند همی رخش اوی
ولیکن ندارد پی وپخش اوی
بشبگیر چون بر دمید آفتاب
سر جنگ جویان برآمد زخواب
بپوشید سهراب خفتان رزم
سرش پر زرزم ودلش پر زبزم
بیآمد خروشان برآن دشت جنگ
بچنگ اندرون گرزهٔ گاو رنگ
زرستم بپرسید خندان دو لب
تو گفتی که با او بهم بود شب