Shahnameh: Rostam and Sohrab

که شب چون بدی روز چون خاستی

زپیکار دل بر چه آراستی

زکفت بفگن این گرز وشمشیر کین

بزن جنگ بیداد را بر زمین

نشینیم هر دو پیاده بهم

بمی تازه داریم روی دژم

به پیش جهاندار پیمان کنیم

دل از جنگ جستن پشیمان کنیم

بمان تا کسی دیگر آید برزم

تو با من بساز وبیآرای بزم

دل من بر تو مهر آورد

همی آب شرمم بچهر آورد

همانا که داری زگردان نژاد

کنی پیش من گوهر خویش یاد

زمن نام پنهان نبایدت کرد

چو گشتی تو با من کنون در نبرد

مگر پور دستان سام یلی

کزین نامور رستمی زابلی

بدو گفت رستم که ای نامجوی

نکردیم هرگز چنین گفت وگوی

زکشتی گرفتن سخن بود دوش

نگیرم فریب تو زین در بگوش

نه من کودکم گر تو هستی جوان

بکشتی کمر بسته دارد میان

بکوشیم وفرجام کار آن بود

که فرمان ورای جهانبان بود

بسی گشته ام من نشیب وفراز

نیم مرد گفتار زرق ومجاز

بدو گفت سهراب که ای مرد پیر

اگر نیست پند منت دلپذیر

مرا آرزو بد که بر بسترت

برآید بهنگام هوش از برت

کسی کز تو ماند ستودان کند

بپرّد روان تن بزندان کند

اگر هوش تو زیر دست منست

بفرجام یزدان بیازیم دست

از اسپان جنگی فرود آمدند

هشیوار وبا کبر وخود آمدند

ببستند بر سنگ اسپ نبرد

برفتند هر دو روان پر زدرد

چو شیران بکشتی برآویختند

زتنها خوی وخون همی ریختند

زشبگیر تا سایه گسترد هور

همی این بر آن آن برین کرد زور

بزد دست سهراب چون پیل مست

چو شیر دمنده زجا در بجست

کمربند رستم گرفت وکشید

زبس زور گفتی تنش بر درید

یکی بانگ بر زد پر از خشم وکین

تو گفتی بدرّید روی زمین