Shahnameh: Rostam and Sohrab

گرفتش زجای آن تن پیل مست

برآوردش از جای وبنهاد پست

نشست از بر سینهٔ پیل تن

پر از خاک چنگال وروی ودهن

بکردار شیری بر گور نر

زند دست وگور اندر آرد بسر

یکی خنجر آبگون برکشید

همی خواست از تن سرشرا برید

نگه کرد رستم بآواز گفت

که این زار باید کشاد از نهفت

بسهراب گفت ای یل شیرگیر

کمند افگن وگرز وشمشیر وتیر

دگر گونه تر باشد آئین ما

جز این باشد آرایش دین ما

کسی کو بکشتی نبرد آورد

سر مهتری زیر گرد آورد

نخستین که پشتش نهد بر زمین

نبرّد سرش گرچه باشد بکین

وگر بار دیگرش زیرآورد

بافگندش نام شیر آورد

روا باشد از سر کند زو جدا

برین گونه بر باشد آئین ما

بدین چاره از چنگ آن اژدها

همی خواست کاید زکشتن رها

دلیر جوان سر بگفتار پیر

بداد وببود این سخن دلپذیر

یکی از دلیری دوم از زمان

سوم از جوانمردیش بی‏ گمان‏

رها کردش زو دست وآمد بدشت

بدشتی که بر پیشش آهو گذشت

همی کرد نخچیر ویادش نبود

از آن کس که با او نبرد آزمود

همی دیر شد تا که هومان زگرد

بیآمد بپرسید ازو از نبرد

بهومان بگفت آن کجا رفته بود

سخنها که رستم بدو گفته بود

بدو گفت هومان دریغ ای جوان

بسیری رسیدی همانا زجان

دریغ آن بر وبرز وبالای تو

رکاب دراز ویلی پای تو

هزبری که آورده بودی بدام

رها کردی از دست وشد کار خام

نگه کن کزین بیعهده کار کرد

چه آید به پیشت بروز نبرد

یکی داستان زد برین شهریار

که دشمن مدار ارچه خردست خوار

بگفت ودل از جان او برگرفت

پر انده همی ماند اندر شکفت

بهومان چنین گفت سهراب گرد

که اندیشه از دل بباید سترد