که فردا بیآید بر من بجنگ
به بینی بگردنش بر پالهنگ
بلشکرگه خویش بنهاد روی
بخشم وپر از غم دل از کار اوی
چو رستم زچنگ وی آزاد بود
بسان یکی سرو آزاد بود
خرامان بشد سوی آب روان
چنان چون شده باز یابد روان
بخورد آب وروی وتن وسر بشست
به پیش جهان آفرین شد نخست
همی خواست پیروزی ودستگاه
نبود آگه از بخش خورشید وماه
که چون رفت خواهد سپهر از برش
بخواهد ربودن کلاه از سرش
شنیدم که رستم از آغاز کار
چنان یافت نیرو زپروردگار
که گر سنگ را او بسر بر شدی
همی هر دو پایش بدو در شدی
از آن زور پیوسته رنجور بود
دل او از آن آرزو دور بود
بنالید بر کردگار جهان
بزاری همی آرزو کرد آن
که لختی ززورش ستاید همی
برفتن بره بر تواند همی
برآنسان که از پاک یزدان بخوان
زنیروی آن کوه پیکر بکاست
چو باز آنچنان کار پیش آمدش
دل از بیم سهراب ریش آمدش
بیزدان بنالید که ای کردگار
بدین کار این بنده باش یار
همان زور خوهم که آغاز کار
مرا دادی ای پاک پروردگار
بدو بازو داد آنچنان کش بخواست
بیفزود زور تن آنکس بکاست
وز آن آبخور شد بجای نبرد
پر اندیشه بودش دل وروی زرد
همی تاخت سهراب چون پیل مست
کمندی ببازو کمانی بدست
گرازان وچون شیر نعره زنان
سمندش جهان وجهانرا کنان
برآنگونه رستم چو او را بدید
عجب ماند ودروی همی بنگرید
غم گشت ازو مانده در شکفت
زپیکارش اندازها برگرفت
چو سهراب باز آمد اورا بدید
زباد جوانی دلش بر دمید
چو نزدیکتر شد برو بنگرید
مر اورا بر آن فرّ وآن زور دید
چنین گفت کای رسته از جنگ من
چرا آمدی باز در چنگ من