Shahnameh: Rostam and Sohrab

چرا آمدی باز پیشم بگوی

سوی راستی خود نداری تو روی

کشته شدن سهراب از رستم

دگر باره اسپان ببستند سخت

بسر بر همی گشت بدخواه بخت

هرآنگه که خشم آورد بخت شوم

شود سنگ خارا بکردار موم

بکشتی گرفتن نهادند سر

گرفتند هر دو دوال کمر

سرافراز سهرابرا زور دست

تو گفتی که چرخ بلندش ببست

غمی گشت رستم بیازید چنگ

گرفت آن سر ویال جنگی نهنگ

خم آورد پشت دلیر جوان

زمانه بیآمد نبودش توان

زدش بر زمین بر بکردار شیر

بدانست که آن هم نماند بزیر

سبک تیغ تیز از نیام برکشید

بر شیر بیدار دل بر درید

هرآنگه که تو تشنه گشتی بخون

بیآلودی این خنجر آبگون

زمانه بخون تو تشنه شد

بر اندام تو موی دشنه شود

بپیچید از آنپس یکی آه کرد

زنیک وبد اندیشه کوتاه کرد

بدو گفت کین بر من از من رسید

زمانه بدست تو دادم کلید

تو زین بیگناهی که این کوزپشت

مرا بر کشید وبزودی بکشت

ببازی بگویند همه سال من

بخاک اندر آمد چنین یال من

نشان داد مادر مرا از پدر

زمهر اندر آمد روانم بسر

همی جستمش تا ببینمش روی

چنین جان بدادم بدین آرزوی

دریغا که رنجم نیآمد ببر

ندیدم درین هیچ روی پدر

کنون گر تو در آب ماهی شوی

ئبا چون شب اندر سیاهی شوی

وگر چون ستره شوی بر سپهر

ببرّی زروی زمین پاک مهر

بخواهد هم از تو پدر کین من

چو بیند که خشتست بالین من

ازین نامداران وگردنکشان

کسی هم برد نزد رستم نشان

که سهراب کشتست وافگنده خوار

همی خواست کردن ترا خواستار

چو بشنید رستم سرش خیره گشت

چهان پیش چشمش همه خیره گشت

همی بی تن وتاب وبی توش گشت

بیفتاد از پای وبیهوش گشت

بپرسید از آنپس که آمد بهوش

بدو گفت با ناله وبا خروش