Shahnameh: Rostam and Sohrab

بگو تا چه داری زرستم نشان

که گم باد نامش زگردنکشان

که رستم منم کم مماناد نام

نشیناد بر ماتمم زال سام

بزد نعره وخونش آمد بجوش

همی کند موی وهمی زد خروش

چو سهراب رستم بدینسان بدید

بیفتاد وهوش از سرش بر دمید

بدو گفت گر زآن که رستم توئی

بکشتی مرا خیره بر بد خوئی

زهرگونه بودم ترا رهنمای

نجنبید یکباره مهرت زجای

کنون بند بکشای از جوشنم

برهنه ببین این تن روشنم

چو برخاست آواز کوس از درم

بیآمد پر از خون دو رخ مادرم

همی جانش از رفتن من بخست

یکی مهره بر بازوی من ببست

مرا گفت که این از پدر یادگار

بدار وببین تا که آید بکار

کنون کارگر شد که پیکار گشت

پسر پیش چشم پدر خوار گشت

چو بکشاد خفتان وآن مهره دید

همه جامه بر خویشتن بر درید

همی گفت کای کشته بر دست من

ستوده بهر جای وهر انجمن

همی ناله کرد وهمی کند موی

سرش پر زخاک وپر از آب روی

همی گفت سهراب کین چاره نیست

بآب دو دیده نباید گریست

ازین خویشتن کشتن اکنون چسود

چنین رفت واین بودنی کار بود

چو خورشید تابان زگنبد بگشت

نیآمد تهمتن بلشکر زدشت

زلشکر بیآمد هشیوار بیست

که تا اندر آوردگاه کار چیست

دو اسپ اندر آن دشت بر پای بود

پر از گرد ورستم دگر جای بود

گو پیلتنرا چو بر پشت زین

ندیدند گردان در آن دشت کین

چنان بدگمان شان کو کشته شد

سر نامداران همه گشته شد

بکاؤس کی تاختند آگهی

که تخت مهی زرستم تهی

زلشکر برآمد سراسر خروش

برآمد زمانه یکایک بجوش

بفرمود کاؤس تا بوق وکوس

دمیدند وآمد سپهدار طوس

وزآنپس بلشکر چنین گفت شاه

که ایدر هیونی سوی رزمگاه