Shahnameh: Rostam and Sohrab

بتازید تا کار سهراب چیست

که بر شهر ایران بباید گریست

اگر کشته شد رستم جنگجوی

از ایران یارد شدن پیش اوی

بانبوه زخمی بباید زدن

بدین رزمگاه هم نباید بدن

چو آشوب برخاست از انجمن

چنین گفت سهراب با پیلتن

که اکنون چو روز من اندر گذشت

همان کار ترکان دگرگونه گشت

همه مهربانی بر آن کن که شاه

سوی جنگ ترکان نراند سپاه

که ایشان بپشتی من جنگجوی

سوی مرز ایران نهادند روی

بسی روزرا داده بودم نوید

بسی داده بودم زهر در امید

چه دانستم ای پهلو نامور

که باشد روانم بدست پدر

نباید که بینند رنجی براه

مکن جز بنیکی بریشان نگاه

ازین دژ دلیری ببند منست

گرفتار خمّ کمند منست

بسی زو نشان تو پرسیده ام

همی بد خیال تو در دیده ام

جز آن بود یکسر سخنهای اوی

ازو باز ماند تهی جای اوی

که گشتم زگفتار او ناامید

شده لاجرم تیره روز سفید

ببین تا کدامست از ایرانیان

نباید که آید بجانش زیان

نشانی که بد داده مادر مرا

بدیدم نبد دیده باور مرا

چنینیم نوشته بد اختر بسر

که من کشته گردم بدست پدر

چو برق آمدم رفتم اکنون چو باد

بمینو مگر بینمت نیز شاد

زسختی برستم فروبسته دم

پر آتش دل ودیدگان پر زنم

نشست از بر رخش رستم چو گرد

پر از خون دل ولب پر از باد سر

بیآمد به پیش سپه با خروش

دل از کردهٔ خویش پر از درد وجوش

چو دیدند ایرانیان روی اوی

همه بر نهادند بر خاک روی

ستایش گرفتند بر کردگار

که او زنده باز آمد از کارزار

چو زآن گونه دیدند پر خاک سر

دریده همه جامه وخسته بر

بپرسش بگفتند کین کار چیست

ترا دل برین گونه بهر کیست