Shahnameh: Rostam and Sohrab

بگفت آن شکفتی که خود کرده بود

گرامی پسررا که آزرده بود

همه برگرفتند با او خروش

نماند آن زمان با سپهدار هوش

چنین گفت با سرفرازان که من

نه دل دارم امروز گوئی نه تن

شما جنگ توران مجوئید کس

که این بد که من کردم امروز بس

زواره بیآمد بر پیلتن

دریده بتن جامه وخسته تن

چو رستم برادر بر آن گونه دید

بگفت آنچه از پور کشنه شنید

پشیمان شدم گفت از کار خویش

بیایم مکافات از اندازه بیش

پسررا بکشتم بپیرانه سر

بریدم پی وبیخ آن نامور

دریدم جگرگاه پور جوان

بگرید بدو چرخ تا جاودان

فرستاد نزدیک هومان پیام

که شمشیر کین ماند اندر نیام

نگهدار آن لشکر اکنون توئی

نگه کن بریشان مگر نغنوی

که با تو مرا روز پیکار نیست

همان بیش ازین جای گفتار نیست

تو از زشت خوئی نگفتی ورا

بر آتش زدی جان ودیده مرا

برادرشرا گفت پهلوان

که ای نامور گرد روشن روان

تو با او برو تا لب رود آب

مکن بر کسی هیچ گونه شتاب

زواره بیآمد هم اندر زمان

بهومان سخن گفت از پهلوان

بپاسخ چنین گفت هومان گرد

که بنمود سهرابرا دستبرد

هجیر ستیزندهٔ بدگمان

که میداشت راز سپهبد نهان

نشان پدر جست با او نگفت

روانش بی دانشی کرد جفت

بما این بد از شومئ او رسید

بباید مرورا سر از تن برید

زواره برآمد بر پیلتن

زهومان سخن گفت واز انجمن

زکار هجیر بد بدگمان

که سهرابرا زو سرآمد زمان

تهمتن زگفتار او خیره گشت

جهان پیش چشمش همه تیره گشت

بنزد هجیر آمد از دشت کین

گریبانش بگرفت وزد بر زمین

یکی خنجر آبگون برکشید

سرشرا همی خواست از تن برید