بزرگان بپوزش فراز آمدند
هجیر از در مرگ باز .mw-parser-output .wst-tooltip{cursor:help;border-bottom:thin dotted cornflowerblue}.mw-parser-output .wst-tooltip-nodash{border-bottom:none}استدند
چو برگشت از آن جایگه پهلوان
بیآمد بر پور خسته روان
بزرگان برفتند با او بهم
چو طوس وچو گودرز وچون کستهم
همه لشکر از بهر آن ارجمند
زبان برکشادند زبند
که درمان این کار یزدان کند
مگر کین غمان بر تو آسان کند
یکی دشنه بگرفت رستم بدست
که از تن ببرّد سر خویش پست
بزرگان بدو اندر آویختند
زمژگان همی خون فرو ریختند
بدو گفت گودرز کاکنون چه سود
گر از روی گیتی بر آری تو دود
تو بر خویشتن گر کنی صد گرند
چه آسانی آید بدآن ارجمند
اگر هیچ ماندش بگیتی زمان
بماند بگیتی تو با او بمان
وگر زین جهان آن جوان رفتنیست
بگیتی نگه کن که جاوید کیست
شکاریم یکسر همه پیش مرگ
سر زیر تاج وسر زیر ترگ
چو آیدش هنگام بیرون کند
وز آن پس ندانیم تا چون کند
زمرگ ای سپهبد بی اندوه کیست
همی خویشتنرا نباید گریست
درازست راه وگر کوته است
پراگنده باشیم جون همرهست
نوشدارو خواستن رستم از کاوس
نوشدارو خواستن رستم از کاؤس
بگودرز گفت آن زمان پهلوان
که ای گرد با زور وروشن روان
پیامی زمن نزد کاؤس بر
بگویش که مارا چه آمد بسر
بدشنه جگرگاه پور دلیر
بریدم که دستم مماناد دیر
گرت هیچ یاد است کردار من
یکی رنجه کن دل بتیمار من
از آن نوشداو که در گنج تست
کجا خستگانرا کند تن درست
بنزدیک من با یکی جام می
سزد گر فرستی هم اکنون زپی
مگر کو ببخت تو بهتر شود
چو من پیش تخت تو کهتر شود
بیآمد سپهبد بکردار باد
بکاؤس یکسر پیامش بداد
بدو گفت کاؤس کز پیلتن
کرا آب بیشست از انجمن
نخواهم که هرگز بدآید بروی
که هستش بسی نزد من آبروی