kestane

Evimiz iç çitin büyük kestane ağaçları arkasında kaybolmuş gibiydi.

Islak taşın o kendine özgü, toprakla demir arası kokusu, son kavrulan kestanelerin tatlımsı dumanına karışarak sokağın ağzında bir süre asılı kaldı.

湿石头的气味，那种介于泥土和铁之间的独特气味，与最后烤栗子的微甜烟雾混合在一起，在街口萦绕了一会儿。

Aynı yağmur, aynı kestane kokusu, aynı düdük oradaydı; değişen, yalnızca onları duyandı.

同样的雨，同样的栗子味，同样的汽笛声都在那里；唯一改变的是感知它们的人。