e

Diken ve taşları üstünde bir çetin râhın Dağıldı nesc-i harîr-i ümîd-i mahrûmum Ve mutlaka gelecek, gölgelerle şimdi ölüm… Lâkin sen Ki gözlerinde güler nûru bir gümüş mâhın Eğilme, git Ve eyle gölgede pây-ı şebâbını tesbît...

Sen git Ve eyle da’vet-i iklîm-i rûhuna rağbet.

Büyük, derin ve soğuk bir deniz gibi zulmet Etti eşkâl-i arzı bî-hareket, Ve döktü rûhuma rü’yâya benzeyen bir mevt Büyük, derin ve soğuk bir deniz gibi zulmet: Lâkin sen Dudakların yine pür-hande, gözlerin pür-zer Saçın nücûm ile meşbû’ u müştail yine ter Bırakma rûhunu düşsün bu öldüren hisse, Ve git Ve eyle gölgede pây-ı ümîdini tesbît...