nazar

Sendin onun rûh-ı necîbi, Sendin ki eden hüznünü mehtâba müşâbih; Her şey o nazarlarda semâlarla müşâfih, Her şey sana bir parça yakın, sâf, ebedîdi, Sâhilde ezân seslerinin aks-i medîdi, Bî-tâb uzanırken dönüyorduk… Yine sâkin Mübhem, sarı yıldızları bir leyl-î hazânın, Tenhâ sular üstendi açıp titreşiyorken, Artık daha vâzıhtın o gözlerde kamer, sen!

Halk lehçesi güldürücünün içtimai mevkiini nazarı itibara almıştır; her lisanda ona verilen isimler paskal, maskara, soytarı gibi elfazın muadilidir.

Mamâfih gülüş istediği kadar insanın bir mümeyyiz vasfı mahiyetinde olsun, cumhur nazarında gülüş hiçbir zaman gözyaşının vekâr ve asaletini haiz değildir.