Bu gibi kelimelerin, hiçbir lisanda, hürmet ve teveccühü ifade etmediklerini ayrıca söylemeye lüzum var mı?
Hayvan çehresinde gülüşü tecelli ettirecek uzvi tertibatın fıkdanından mı, yoksa hayvan ruhunun neşeye kabiliyetsizliğinden mi, nedir, harc-ı âlem felsefe ve mantıkta gülmek kabiliyeti, başlı başına, insanın mümeyyiz bir vasfı ve zekasının bir rümzü addedilir.
Bir mizah muharriri, bana bir gün, hoş görmediğim bir tarzda taarruz etmek istemişti. Tecavüzden neşesiz bir dakikamda haberdar olduğum için mukabele etmeyi zaruri addetmiştim. Bana verdiği cevapta: ´´Behey hayvan! Ne kızıyorsun? Gülmenin insanın şanından olduğunu bilmez misin?´´ demişti.
Şimdi burada söyleyim ki gülmek hassasının yalnız insana mahsus olduğuna ben hiç kâni değilim.
Diğer hayvanların gülemeyeceklerini biz nasıl kendiliğimizden bilebilir ve nasıl ceffelkalem iddia edebiliriz? Sopa altında merkebin neşeye hali mi var? Otlamaktan ve uzun bağırsaklarını doldurmaktan koyun ve keçinin gülmeye vakti mi var? Her köşede ve her delikte çelikten korkunç dişlerini şimşek sür'atiyle kilitlemeye müheyya binlerce ustalıklı tuzağın tehlikeli çemberi içinde yiyecek ufak bir gıda kırıntısının taharrisiyle meşgul, aç ve perişan farenin gülmeyi hatırına getirmesi için cidden çıldırmış olması lazım gelmez mi?
Mamâfih gülüş istediği kadar insanın bir mümeyyiz vasfı mahiyetinde olsun, cumhur nazarında gülüş hiçbir zaman gözyaşının vekâr ve asaletini haiz değildir.
´´Manakyan´´ ayarında dûn bu haile sanatkarının ismine ciddiyet izafe etmekte hiç kimse tuhaflık bulmazken; zamanımızın iki halis üstadı olan ´´Naşit´´ ve ´´Dümbüllü İsmail´´ Efendilerin isimlerini istihzasız telaffuz etmek, ihtimal, ciddi bir mecliste insanı derhal dışarı attırmaya yetecek bir hatadır. Sanki güldüren adam, karşısındakine neşeyi verirken aynı zamanda kendine karşı hürmetsizliği de telkin etmiş oluyor.