پنجره

در عوض، همه‌چیز سبز است و از پنجره آپارتمانم می‌توانم کوه‌های پوشیده از جنگل را ببینم.

آشپزخانه مادربزرگم در رشت اتاقی کوچک و کم‌نور با پنجره‌ای رو به حیاط بود، اما در خاطره من، از هر تالاری بزرگ‌تر است.

سماور کنار پنجره از سپیده‌دم تا نیمه‌شب می‌جوشید و قابلمه‌های مسی، که از جهیزیه مادربزرگ به یادگار مانده بودند، چنان برق می‌زدند که می‌توانستی چهره‌ات را در آن‌ها ببینی.

با این همه، هر بار که بخار برنج شیشه‌های پنجره را مه‌آلود می‌کند، لحظه‌ای حس می‌کنم که او پشت سرم ایستاده است و لبخند می‌زند.