یک ماه از وقتی که به رشت آمده‌ام می‌گذرد.
وقتی در بیمارستان اینجا به من کار پیشنهاد دادند، اول مطمئن نبودم که بتوانم از خانواده‌ام دور باشم.
ولی حالا فکر می‌کنم تصمیم درستی گرفته‌ام.
اولین چیزی که در رشت توجهم را جلب کرد، باران بود.
اینجا تقریبا هر روز باران می‌بارد و هوا آن‌قدر مرطوب است که لباس‌ها دیر خشک می‌شوند.
در عوض، همه‌چیز سبز است و از پنجره آپارتمانم می‌توانم کوه‌های پوشیده از جنگل را ببینم.
همسایه‌هایم خیلی مهمان‌نوازند.
روز اول، خانم همسایه یک ظرف میرزاقاسمی برایم آورد و گفت که اگر چیزی لازم داشتم، حتما در خانه‌شان را بزنم.
او و شوهرش با هم گیلکی حرف می‌زنند و من هنوز خیلی از کلمه‌هایشان را نمی‌فهمم.
البته چند جمله یاد گرفته‌ام و هر بار که آن‌ها را می‌گویم، همه می‌خندند.
آخر هفته گذشته با دو همکارم به بندر انزلی رفتیم.
کنار دریا قدم زدیم، با قایق به تالاب رفتیم و ماهی سفید با برنج محلی خوردیم.
هنوز گاهی دلم برای مادرم و غذاهایش تنگ می‌شود.
ولی قرار است ماه بعد او هم برای چند روز به دیدنم بیاید، و من از حالا دارم برنامه می‌ریزم که کجاها را نشانش بدهم.