فرستادن

و معتمدان میفرستادند پذیرهٔ وی دُمادُم با هر یکی نو لطفی و نوعی از نواخت و دلگرمی.

و پس از گسیل کردن ایشان امیر عضدالدوله یوسف را گفت ای عم تو روزگاری آسوده بودهٔ، و میگویند که والی قصدار درین روزگار فترت بادی در سر کرده است، تو را سوی بُست باید رفت با غلامان خویش و بقصدار مقام کرد، تا هم قصداری بصلاح آید و خراج دو ساله بفرستد و هم لشکر را که بمکران رفته‌اند قوّتی بزرگ باشد بمقام کردن تو بقصدار.

و آن ناجوان مرد این ضمان بکرد که او را چون فرزندی داشت بلکه عزیزتر و یوسف را بدان بهانه فرستادند که گفتند باد سالاری در سر وی شده است و لشکر چشم سوی او کشیده، تا یک چندی از درگاه غایب باشد.

## فرستادن افراسیاب بارمان و هومان را به نزدیک سهراب