بداد ودهش دست را بر کشاد
همه ساز وآئین شاهان نهاد
فرستادن افراسیاب بارمان و هومان را به نزدیک سهراب
فرستادن افراسیاب بارمان وهومانرا بنزدیک سهراب
خبر شد بنزدیک افراسیاب
که افگند سهراب کشتی بر آب
یکی لشکری شد برو انجمن
همی سر فرازد چو سرو چمن
هنوز از دهن بوی شیر آیدش
همی رای شمشیر وتیر آیدش
زمینرا بخنجر بشوید همی
کنون رزم کاؤس جوید همی
سپاه انجمن شد برو بر بسی
نیآمد همی یادش از هر کسی
سخن زین درازی چه باید کشید
هنر برتر از گوهر آمد پدید
چو افراسیاب آن سخنها شنود
خوش آمدش وخندید وشادی نمود
زلشکر گزید از دلاور سران
کسی کو گراید بگرز گران
سپهبد چو هومان وچون بارمان
که در جنگ شیران نجستی زمان
ده ودو هزار از دلیران گرد
گزیده زلشکر بدیشان سپرد
چنین گفت کین چاره اندر نهان
بدارید وسازید کار جهان
پسر را نباید که داند پدر
زپیوند جان وزمهر گهر
چو روی اندر آرند هر دو بروی
تهمتن بود بی گمان جنگ جوی
مگر کآن دلاور گو سال خورد
شود کشته بر دست این شیر مرد
چو بی رستم ایران بچنگ آوریم
جهان پیش کاؤس تنگ آوریم
وز آنپس بگیریم سهراب را
ببندیم یکشب بدو خوابرا
وگر کشته گردد بدست پدر
از آن پس بسوزد دل نامور
برفتند بیدار دو پهلوان
بنزدیک سهراب روشن روان
به پیش اندرون هدیهٔ شهریار
ده اسپ وده استر بزین وببار
زپیروزه تخت وزبیجاده تاج
سر تاج درّ پایهٔ تخت عاج
یکی نامه با لانهٔ دلپسند
نبشته بنزدیک آن ارجمند
که گر تخت ایران بچنگ آوری
زمانه بر آزاید از داوری
ازین مرز تا آن بسی راه نیست
سمنگان وایران وتوران یکیست
فرستمت چندان که باید سپاه
تو بر تخت بنشین وبر نه کلاه
بتوران چو هومان وچون بارمان
دلیر وسهبد نبد بی گمان