هر اسپی که دیدی بنیروی ویال
فگندی بگردنش خمّ دوال
نهادی برو دست را آزمون
شکم بر زمین بر نهادی هیون
بزورش بسی اسپ نیکو شکست
نیآمدش شایسته اسپی بدست
نبد هیچ اسپی سزاوار اوی
ببد تنگ دل آن گو نام جوی
سرنجام گردی از آن انجمن
بیآمد بنزدیک آن پیلتن
که دارم یکی کرّهٔ از رخش نژاد
بنیرو چو شیر وبرفتن چو باد
یکی کرّه چون گود وادی سپر
بصحرا بپویه چو مرغی به پر
مزور وبرفتن بکردار هور
ندیدست کس همچنان تیز بور
ززخم سمش گاو ماهی ستوه
بجستن چون برق وبهیکل چو کوه
بکه بر دونده بسان کلاغ
بدریا درون او بکردار ماغ
بصحرا رود همچو تیر از کمان
رسد چون سود از پی بد گمان
ببد شاد سهراب از گفت مرد
بخندید ورخساره شاداب کرد
ببردند آن جرمهٔ خوب رنگ
بنزدیک سهراب یل بی درنگ
بکردش بنیروی خود آزمون
قوی بود وشایسته آمد هیون
نوازید ومالید وزین برنهاد
برو بر نشست آن یل نیو زاد
درآمد بزین چون که بی ستون
گرفتش یکی نیزه همچو ستون
چنین گفت سهراب با آفرین
که چون اسپم آمد بدست اینچنین
من اکنون چو باید سواری کنم
بکاؤس بر روز تاری کنم
بگفت این وآمد سوی خانه باز
همی جنگ ایرانیان کرد ساز
زهر سو سپه شد برو انجمن
که هم با گهر بد وهم تیغ زن
به پیش نیا شد بخواهشگری
وزو خواست دستوری ویاوری
که خواهم شدن سوی ایران زمین
که بینم مر آن باب با آفرین
چو شاه سمنگان چنان دید باز
ببخشید ویرا زهر گونه ساز
زتاج وزتخت وکلاه وکمر
از اسپ واز اشتر ززر وگهر
زخفتان کین وزساز نبرد
شکفتید از آن کودک شیر خورد