که او دشمن نامور رستمست
بتوران زمین زو همه ماتمست
مبادا که گردد بتو کینخواه
زخشم پدر پور سازد تباه
پدر گر بداند که تو زین نشان
شدستی سرافراز گردنکشان
چو داند بخواند ترا نزد خویش
دل مادرت گردد از درد ریش
چنین گفت سهراب کاندر جهان
ندارد کسی این سخن در نهان
بزرگان جنگ آور از باستان
زرستم زنند این زمان داستان
نبرده نژادی که چون این بود
نهان کردن از من چه آئین بود
کنون من زترکان جنگ آوران
فراز آورم لشکری بی کران
برانگیختم از کاخ کاؤس را
ببرّم از ایران پی طوس را
نه گرگین بمانم نه گودرز وگیو
نه کستهم نوذر نه بهرام نیو
برستم دهم گرز واسپ وکلاه
نشانمش بر کاخ کاؤس شاه
وز ایران بتوران شوم جنگجوی
ابا شاه روی اندر آرم بروی
بگیرم سر تخت افراسیاب
سر نیزه بگذارم از آفتاب
ترا بانوی شهر ایران کنم
بچنگ یلان جنگ شیران کنم
چو رستم پدر باشد ومن پسر
نماند بگیتی کسی تاجور
چو روشن شود روی خورشید وماه
ستاره چرا بر فرازد کلاه
گزیدن سهراب اسپ را
بمادر چنین گفت سهراب گرد
که اکنون ببینی زمن دستبرد
یکی اسپ باید مرا گام زن
سم اسپ پولاد خارا شکن
چو پولاد بزور وچو مرغان بپرّ
چو ماهی بدریا و چو آهو ببرّ
که برگیرد این گرز وگوپال من
همین پهلوانی بر ویال من
پیاده نشاید شدن جنگجوی
که با خشم روی اندر آرم بروی
چو بشنید مادر چنین از پسر
بخورشید تابان برآورد سر
بچوبان بفرمود تا هرچه بود
فسیله بیآرد بکردار دود
که سهراب اسپی بچنگ آورد
که بر وی نشیند چو جنگ آورد
همه هرچه بودند زاسپان گله
که بودی بکوه وبصحرا یله
بشهر آوریدند وسهراب شیر
کمندی گرفت وبیآمد دلیر