Shahnameh: Rostam and Sohrab

همی گفت که اکنون پیاده نوان

کجا پریم از ننگ تیره روان

ابا ترکش وگرز بسته میان

چننن ترگ وشمشیر وببر بیان

بیابان چگونه گذاره کنم

ابا جنگ جویتن چه چاره کنم

گه گویند ترکان کاسپش که بود

تهمتن چنین خفته گشت وبمرد

کنون رفت باید ببیچارگی

بغم دل نهادن بیکبارگی

کنون بست باید سلچ وکمر

بجائی نشانش ببایم مگر

برفت اینچنین دل پر از درد ورنج

تن اندر بلا ودل اندر شکنج

زادن سهراب از مادرش تهمینه

چو نه ماه بگذشت بر دخت شاه

یکی کودک آمد چو تابنده ماه

تو گفتی گو پیلتن رستم است

وگر سام شیر است وگر نیرمست

چو خندان شد وچهره شاداب کرد

ورا نام تهمینه سهراب کرد

چو یکماه شد همچو یکسال شد

برش چون بر رستم زال بود

چو سه ساله شد ساز میدان گرفت

به پنجم دل شیران مردان گرفت

چو ده ساله شد زآن زمین کس نبود

که یارست با او نبرد آزمود

بر مادر آمد بپرسید ازوی

بدو گفت گستاخ با من بگوی

که من چون زهمشیرگان برترم

همی زآسمان برتر آمد سرم

زتخم کیم وز کدامین گهر

چه گویم چو پرسند نام پدر

گرین پرسش از من تو داری نهان

نمانم ترا زنده اندر مهان

بدو گفت مادر که بشنو سخن

برین شادمان باش وتندی مکن

تو پور گو پیلتن رستمی

زدستان سامی واز نیرمی

ازیرا سرت زآسمان برترست

که تخم تو زین نامور گهرست

جهان آفرین تا جهان آفرید

سواری چو رستم نیآمد پدید

چو سام نریمان بگیتی نبود

نیارست گردون سرشرا بسود

یکی نامهٔ رستم جنگجوی

بیآورد وبنمود پنهان بدوی

سه یاقوت رخشان وسه بدره زر

کز ایران فرستاده بودش پدر

بدآنگاه که او زاده بودش زمام

فرستاده بودش پدر با پیام

بگفتش تو اینرا بخوبی نگر

که بایست فرستاد ای پر هنر

دگر گفت افراسیاب این سخن

نیابد که داند زسر تا به بن