فرستادم اینک بنزدیک تو
که باشند یکچند مهمان تو
اگر جنگ جوئی تو جنگ آورند
جهان بر بداندیش تنگ آورند
چنین نامه وخلعت شهریار
ببردند با اسپ واستر ببار
پس آمد بسهراب از ایشان خبر
پذیره شدنرا ببستش کمر
بشد با نیا پیش هومان چو باد
سپه دید چندان دلش گشت شاد
چو هومان ورا دید با یال وکفت
فرو ماند یکبار ازو در شکفت
بدو داد پس نامهٔ شهریار
ابا هدیه وآلت کارزار
همان نیز بیدار دو پهلوان
بگفتند پیغام شاه جهان
جهانجوی چون نامهٔ او بخواند
ازآنجایگه تیز لشکر براند
بزد کوس وسوی ره آورد روی
جهان پر از لشکر وهای وهوی
کسی را نبد تاب با او بچنگ
اگر شیر پیش آمدش گر نهنگ
سوی مرز ایران سپهرا براند
همی سوخت آباد وچیزی نماند
رسیدن سهراب به دژ سفید
رسیدن سهراب بدژ سفید
دژی بود کس خواندندی سفید
بدآن دژ بد ایرانیانرا امید
نگهبان دژ رزم دیده هجیر
که با زور ودل بود وبا تیغ وتیر
هنوز آن زمان گژدهم خورد بود
بخردی گراینده وگرد بود
یکی دخترس بود گرد وسوار
عنان را پیچ واسپ افگن ونامدار
چو سهراب نزدیک آن دژ رسید
هجیر دلاور مرورا بدید
نشست از بر بادپای چو گرد
ز دژ رفت پویان بدشت نبرد
چو سهراب جنگاور اورا بدید
برآشفت وشمشیر کین برکشید
زلشکر برون تاخت برسان باد
چنین گفت کای داده جانت بباد
تو تنها بجنگ آمدی خیره خیر
کنون پای دار و عنان سخت گیر
به چه مردی ونام ونژاد تو چیست
که زاینده را بر تو باید گریست
هجیرش چنین داد پاسخ که بس
بجنگت نباید مرا یار کس
هجیر دلیر سپهبد منم
هم اکنون سرترا زتن بر کنم
فرستم بنزدیک شاه جهان
تن را کند کرگش اندر نهان
بخندید سهراب چو این گفتگوی
بگوش آمدش تیز بنهاد روی
سبک نیزه بر نیزه انداختند
که از یکدگر باز نشناختند