چو آتش برآمد گو پیل زور
چو کوهی روان کرد از جا ستور
یکی نیزه زد بر میانش هجیر
نیآمد سنان اندرو جایگیر
سنان باز پس کرد سهراب شیر
بن نیزه زد بر میانش دلیر
ززین برگرفتش بکردار باد
نیآمد همی زو دل درش یاد
بزد بر زمینش چو یک لخت کوه
بجان ودلش اندر آمد ستوه
از اسپ اندر آمد نشست از برش
همی خواست از تن بریدن سرش
بپیچید وبرگشت بر دست راست
غمی شد زسهراب زنهار خواست
رها کرد ازو چنگ وزنهار داد
چو خشنود شد پند بسیار داد
ببستش ببند آنگهی جنگجوی
بنزدیک هومان فرستاد اوی
بدژ در چو آگه شد هجیر
که او را گرفتند وبردند اسیر
خروش آمد ونالهٔ مرد وزن
که گم شد هجیر اندر آن انجمن
رزم سهراب با گردآفرید
چو آگاه شد دختر گژدهم
که سالار آن انجمن گشت گم
غمین گشت وبرزد خروشب بدرد
برآورد از دل یکی باد سرد
زنی بد بکردار گردی سوار
همیشه بجنگ اندرون نامدار
کجا نام او بود گردآفرید
که چون او بجنگ اندرون کس ندید
چنان ننگش آمد زکار هجیر
که شد لاله برکش بکردار قیر
بپوشید درّع سواران جنگ
نبود اندر آن کار جای درنگ
نهان کرد گیسو بزیر زره
بزد بر سر ترگ رومی گره
فرود آمد از دژ بکردار شیر
کمر بر میان بادپای بزیر
به پیش سپاه اندر آمد چو گرد
چو رعد خروشان یکی ویله کرد
که گردان کدامند و جنگ آوران
دلیران وکار آزموده سران
که بر من یکی آزمونرا بجنگ
بگردد بسان دلاور نهنگ
زجنگ آوران لشکر سرفراز
مر اورا نیآمد یکی پیش باز
چو سهراب شیر اوژن اورا بدید
بخندید ولبرا بدندان گزید
چنین گفت که آمد دیگر باره گور
بدام خداوند شمشیر وزور
بپوشید خفتان وبر سر نهاد
یکی ترگ رومی بکردار باد