بیآمد دمان پیش گردآفرید
چو دخت کمند افگن اورا بدید
کمانرا بزه کرد وبکشاد بر
نبد مرغ را پیش تیرش گذر
بسهراب بر تیز باران گرفت
چپ وراست جنگ سواران گرفت
نگه کرد سهراب وآمدش ننگ
برآشفت وتیز اندر آمد بجنگ
سپر بر سرآورد وبنهاد روی
بنزدیک آن دختر جنگجوی
هم آورد را دید گردآفرید
که برسان آتش همی بر دمید
کمانرا بزه بر ببازو فگند
سمندش برآمد بر ابر بلند
سر نیزه را سوی سهراب کرد
عنان وسنان را پر از تاب کرد
برآشفت سهراب وشد چون پلنگ
چو بدخواه او کرد چاره بجنگ
عنان برگرائید وبرداشت اسپ
بیآمد بکردار آذرگشسپ
بدست اندرون نیزهٔ جان ستان
پس پشت خود کرد آنگه سنان
بزد بر کمربند گردآفرید
زره بر تنش سربسر بر درید
ززین برگرفتش بکردار گوی
که چگوان بزخم اندر آید بروی
چو بر زین بپیچید گردآفرید
یکی تیغ تیز از میان برکشید
بزد تیغ ونیزه بدو نیم کرد
نشست از بر زین وبرخاست گرد
به آورد با او پسنده نبود
بتابید ازو روی وبرگشت زود
سپهبد عنان اژدهارا سپرد
بخشم از جهان روشنائی ببرد
چو آمد خروشان بتنگ اندرش
بجنبید وبرداشت خود از برش
رها شد زنبد زره موی اوی
درفشان چو خورشید شد روی اوی
بدانست سهراب که او دختر است
سر موی او از در افسر است
شکفت آمدش گفت از ایران سپاه
چنین دختر آید به آوردگاه
سواران جنگی بروز نبرد
برآرند بر چرخ گردنده گرد
زفتراک بکشاد پیچان کمند
بینداخت وآمد میانش ببند
بدو گفت از من رهائی مجوی
چرا جنگ جستی تو ای ماه روی
بیآمد بدامم بسان تو گور
زچنگم رهائی نیابی بزور