کشادش رخ آنگاه گردآفرید
که آنرا جز این هیچ چاره ندید
بدو روی بنمود وگفت ای دلیر
میان دلیران بکردار شیر
دو لشکر نظاره برین جنگ ما
بدین گرز وشمشمیر وآهنگ ما
کنون من کشاده چنین روی وموی
سپاه از تو گردد پر از گفتگوی
که با دختری او بدشت نبرد
بدینسان بروی اندر آورد گرد
نباید که چندی درنگ آورد
همان نامرا زیر ننگ آورد
نهانی بسازیم بهتر بود
خرد داشتن کار مهتر بود
زبهر من از هر سو آهو مخواه
میان دو صف برکشیده سپاه
کنون لشکر ودژ بفرمان تست
نباید گه آشتی جنگ جست
دژ وگنج ودژبان سراسر تراست
چو آئی چنانکت مردا وهواست
چو رخساره بنمود سهراب را
زخوش آب بکشود عنّاب را
یکی بودستان بد در اندر بهشت
ببالای او سرو دهقان نکشت
دو چشمش گوزن ودو ابرو کمان
تو گفتی هوا بشکفد از میان
بدو گفت ازین گفته هرگز مگرد
که دیدی مرا ووزگار نبرد
بدآن بارهٔ دژ دل اندر مبند
که آن نیست برتر زچرخ بلند
بپای آورد زخم گوپال من
همان باره را نیزه وبال من
عنانرا بپیچید گردآفرید
سمند سرافراز بر دژ کشید
همی رفت وسهراب با او بهم
بیآمد بدرگاه دژ گژدهم
در دژ کشادند وگردآفرید
تن خسته وبسته در دژ کشید
در دژ بستند وغمگین شدند
پر از غم دل ودیده خونین شدند
از آزار گردآفرید وهجیر
پر از درد بودند برنا وپیر
بر دختر آمد همی گژدهم
ابا نامداران وگردان بهم
بدو گفت کای نیک دل شیرزن
پر از غم بد از تو دل انجمن
که هم رزم جستی هم افسون ورنگ
نیآمد زکار تو بر دوده ننگ
سپاس از خداوند چرخ بلند
که نآمد بجانت زدشمن گزند