بخندید بسیار گردآفرید
بباره برآمد سپه بنگرید
چو سهراب را دید بر پشت زین
بدو گفت کای شاه ترکان وچین
چرا رنجه گشتی چنین باز گرد
هم از آمدن هم زدشت نبرد
بدو گفت سهراب کای خوب چهر
بتاج وبتخت وبماه وبمهر
که این باره با خاک پست آورم
ترا ای ستمگر بدست آورم
چو بیچاره گردی وبیجان شوی
زگفت بهرزه پشیمان شوی
پشیمانی آنگه نداردت سود
چو گردون گردان کلاهت ربود
کجا رفت پیمان که کردی پدید
چو بشنید گفتار گردآفرید
بخندید وبا او بافسوس گفت
که ترکان از ایران نیابند جفت
چنین است که روزی نبودت زمن
بدین درد غمگین مکن خویشتن
همانا که تو خود زترکان تهی
که جز بآفرین بزرگان نهی
بدآن زور وآن بازو وکتف ویال
نیابی کس از پهلوانان همال
ولیکن چو آگاهی آید بشاه
که آورد گردی زترکان سپاه
شهنشاه ورستم بجنبد زجای
شما با تهمتن ندارید پای
نماند یکی زنده از لشکرت
ندانم چه آید زبد بر سرت
دریغ آیدم کین چنین یال وسغت
همی از پلنگان بیآید نهفت
نباشی بس ایمن ببازوی خویش
خورد گاو نادان زپهلوی خویش
ترا بهتر آید که فرمان کنی
رخ نامور سوی توران کنی
چو بشنید سهراب ننگ آمدش
که آسان همی دژ بچنگ آمدش
بزبر دژ اندر یکی جای بود
کجا دژ بدآن جای بر پای بود
بتاراج داد آن همه بوم ورست
بیکبارگی دست بدرا ببست
چنین گفت کامروز بیگاه گشت
زپیکار ما دست کوتاه گشت
بر آریم شبگیر ازین باره گرد
نهیم اندر این جای شور نبرد
چو گفت این عنانرا بتابید ورفت
سوی جای خود راه را برگرفت