History of Beyhaqi: the Herat chapter

و خبر رسید که حاجب بزرگ علی باسفزار رسید با ییل و خزانه و لشکر هندو بنها. سخت شادمانه شدند. و چنان شنودم که بهیچ گونه باور نداشته بودند که علی بهراة آید. و معتمدان میفرستادند پذیرهٔ وی دُمادُم با هر یکی نو لطفی و نوعی از نواخت و دلگرمی. و برادرش منکیتراک حاجب می‌بنشست و میگفت زودتر بباید آمد که کارها بر مراد است. و روز چهار شنبه سوم ماه ذی القعدهٔ این سال در رسید سخت پگاه با غلامی بیست، و بنه و موکب از وی ب رپنج و شش فرسنک. و سخت تاریک بود از راه بدرگاه آمد و در دهلیز سرای پیشین عدنانی بنشست. و از این سرای گذشته سرای دیگر سخت فراخ و نیکو و گذشت آن باغ باغها و بناهای دیگر که امیر مسعود ساخته بود. و بودی که سلطان آنجا بودی بسرای عدنانی و آنجا بار دادی، و بودی که بدان بناهای خویش بودی. علی چون بدهلیز بنشست هر کسی که رسید او را چنان خدمت کردند که پادشاهان را کنند، که دلها و چشمها بحشمت این مرد آکنده بود، و وی هر کسی را لطف میکرد و زهر خنده میزد - و بهیچ روزگار من او را با خندهٔ فراخ ندیدم الا همه تبسم که صعب مردی بود - وسخت فرو شده بود چنانکه گفتی میداند که چه خواهد بود. و روز شد و سلطان بار داد اندر آن بناها [ی] از باغ عدنانی گذشته. و علی و اعیان از این درِ سرای این باغ در رفتند و خوارزمشاه و قوم دیگر از آن در که بر جانب شارستان است. و سلطان بر تخت بود اندر آن رواق که پیوسته است بدان خانه بهاری، و التونتاش را بنشاند بر دست راست تخت و امیر عضدالدوله یوسف عم را برابر نشاند و اعیان و محتشمان دولت نشسته و ایستاده. و حاجب بزرگ علی قریب پیش آمد و سه جای زمین بوسه داد، و سلطان دست برآورد و او را پیش تخت خواند و دست او را داد تا ببوسد و وی عقدی گوهر سخت قیمتی پیش سلطان نهاد و هزار دینار سپاه داری داشت از جهت وی نثار کرد.