مراد

و برادرش منکیتراک حاجب می‌بنشست و میگفت زودتر بباید آمد که کارها بر مراد است.

و خداوند جوان است و بر جای پدر بنشست و مرادها حاصل گشت و روزگاری سخت دراز از جوانی و ملک برخورداری باشد، و هر چند بندگان شایسته بسیارند که نو رسیده‌اند و نیز درخواهند رسیدن و اینجا پیری چند است فرسوده خدمت سلطان محمود، اگر رأی عالی بیند ایشانرا نگاه داشته آید و دشمن‌کام گردانیده نشود که پیرایه ملک پیران باشند.

تدبیر آن سازند و لطایف الحیل بکار آرند تا من زودتر باز گردم که آثار خیر و روشنائی نمیبینم، و بوالحسن چنانکه جوابهای زفت او بردی گفت ای مسعدی مرا بخویشتن بگذار که سلطان مرا هم از پدریان می‌داند، اما چون مقرر است سلطان را که غرض من اندر آنچه گویم جز صلاح نیست، این کار را میان بستم و هم امروز گرد آن برآیم تا مراد حاصل شود و خوارزمشاه بمراد دل دوستان باز گردد.

و این همه رفته است و گفته، اما هنوز با من هیچ سخن نگفته است در هیچ باب اگر گوید و از مصلحتی پرسد نخست حدیث خوارزمشاه آغاز کنم تا بر مراد باز گردد و اما بهیچ حال روی ندارد که با وی از حدیث رفتن فرونهد و بردارد، و اگر با وی درین باب سخنی گوید صواب آن است که گوید وی پیر شده است و از وی کاری نمی آید، مراد وی آن است که از لشکری توبه کند و بتربت امیر ماضی بنشیند، و فرزندی از آن خداوند بخوارزمشاهی رود تا فرزندان من بنده و هر که دارد پیش آن خداوندزاده بایستد، که آن کاری است راست بنهاده.