History of Beyhaqi: the Herat chapter

از مسعدی شنودم، وکیل در، که خوارزمشاه سخت نومید گشت و بدست و پای بمرد اما تجلدی تمام نمود تا بجای نیارند که وی از جای بشده است، و پیغام داد سخت پوشیده سوی بونصر مشکان و بوالحسن عقیلی که این احوال چنین خواهد رفت؟ علی چه کرده بود که بایست باوی چنین رود؟ و من بروی کار بدیدم این قوم نو ساخته نخواهند گذاشت که از پدریان یک تن بماند. تدبیر آن سازند و لطایف الحیل بکار آرند تا من زودتر باز گردم که آثار خیر و روشنائی نمیبینم، و بوالحسن چنانکه جوابهای زفت او بردی گفت ای مسعدی مرا بخویشتن بگذار که سلطان مرا هم از پدریان می‌داند، اما چون مقرر است سلطان را که غرض من اندر آنچه گویم جز صلاح نیست، این کار را میان بستم و هم امروز گرد آن برآیم تا مراد حاصل شود و خوارزمشاه بمراد دل دوستان باز گردد. هر چند که این قوم نوخواسته کار ایشان دارند، آخر این امیر در این ابواب سخن با پدریان میگوید که ایشانرا بروزگار دیده و آزموده است». و بونصر مشکان گفت «سپاس دارم و منت پذیرم و سلطان مرا نیکو بنواخته است و امیدهای نیکو کرده، و از ثقات شنودم که راه نداده است کسی را که بباب من سخن گوید. و این همه رفته است و گفته، اما هنوز با من هیچ سخن نگفته است در هیچ باب اگر گوید و از مصلحتی پرسد نخست حدیث خوارزمشاه آغاز کنم تا بر مراد باز گردد و اما بهیچ حال روی ندارد که با وی از حدیث رفتن فرونهد و بردارد، و اگر با وی درین باب سخنی گوید صواب آن است که گوید وی پیر شده است و از وی کاری نمی آید، مراد وی آن است که از لشکری توبه کند و بتربت امیر ماضی بنشیند، و فرزندی از آن خداوند بخوارزمشاهی رود تا فرزندان من بنده و هر که دارد پیش آن خداوندزاده بایستد، که آن کاری است راست بنهاده. چون برین جمله گوید در وی نه‌پیچند و وی را بزودی باز گردانند چه دانند که آن ثغر جز بحشمت وی مضبوط نباشد».