خوارزمشاه آلتونتاش بدین دو جواب خاصه بسخن خواجه بونصر مشکان قوی دل و ساکن گشت و بیارامید و دم در کشید.
و سلطان منشوری فرستاد بنام سپاه سالار غازی بولایت بلخ و سمنگان، و کسان وی آنرا ببلخ بردند بزودی تا بنام وی خطبه کنند. و کارها پیش گرفتند، و سخن همه سخن غازی بود، و خلوتها در حدیث لشکر با وی میرفت، و پدریان را نیک از آن درد میآمد و می‌ژکیدند، و آخر بیفکندندش چنانکه بیارم پس از این. و سعید صراف کدخدای غازی بآسمان شد، لکل قوم یوم، و الحق نه نازیبا بود در کار، اما یک چیز خطا کرد که او را بفریفتند تا بر خداوندش مشرف باشد و فریفته شد بخلعتی و ساخت زر که یافت این مشرفی بکرد و خداوندش در دلو شد و او نیز. و چاکرپیشه را پیرایهٔ بزرگتر راستی است. و از پس بر افتادن سپاه سالار غازی، سعید در آسیای روزگار بگشت و خاست و افتاد، و بر شغل بود و نبود، تا بعد العز و الرفعه صار حارس الدجله اکنون در سنه خمسین بمولتان است در خدمت خواجهٔ عمید عبدالرزاق که چند سال است که ندیمی او میکند بیغوله و دم قناعتی گرفته. و شمایان را ازین اخبار تفصیلی دارم سخت روشن چنانکه آورده آید انشاء الله تعالی.
و کار وزیر حسنک آشفته گشت که بروزگار جوانی ناکردنیها کرده بود و زبان نگاه ناداشته و این سلطان بزرگ محتشم را خیر خیر بیازرده. وشاعر نیکو میگوید، شعر:
احفظ لسانک لا تقول فتبتلی
ان البلاء موکل بالمنطق[۵۹]
و دیگر در باب جوانان بغایت نیکو گفته است. شعر: