رادیو

شاید برای شما هم پیش آمده باشد که یک رادیوی خراب یا نامه‌ای کهنه را سال‌ها در کمد خود حفظ کرده باشید.

با خودش بلند حرف می‌زد، برای خواهرش نامه‌هایی می‌نوشت که تا بهار نمی‌شد فرستاد، و شب‌ها صدای رادیو را آن‌قدر بلند می‌کرد که دیوارها می‌لرزیدند.

تنها پیوندش با دنیا صدای مردی در خاروغ بود که هر سه ساعت عددهای او را از پشت رادیو می‌گرفت و با لحنی خسته می‌گفت: «رسید، ایستگاه.»

تهرانی که او در ذهن داشت، کوچه‌هایی خاکی و قهوه‌خانه‌هایی شلوغ داشت، اما تهران واقعی سال‌ها بود که خیابان‌های آسفالت و ماشین و رادیو پیدا کرده بود.