چهل سال بود که داوود هر سه ساعت یک بار کتش را می‌پوشید، از در سنگی ایستگاه بیرون می‌رفت و خود را به جعبه چوبی سفیدی می‌رساند که در وسط حیاط، روی چهار پایه بلند ایستاده بود.
در جعبه را باز می‌کرد، دماسنج‌ها را می‌خواند و عددها را با مدادی کوتاه در دفتری با جلد سبز می‌نوشت.
بعد سرش را بالا می‌گرفت، به ابرها نگاه می‌کرد و نوع و اندازه‌شان را هم یادداشت می‌کرد، همان‌گونه که در دانشکده به او یاد داده بودند.
ایستگاه در دره‌ای بلند در پامیر بود، آن‌قدر بلند که حتی در تابستان هم شب‌ها آب سطل یخ می‌بست.
نزدیک‌ترین روستا یک روز راه پایین‌تر بود و از اواخر پاییز تا اواخر بهار، برف راه را می‌بست و هیچ کس نمی‌توانست بیاید یا برود.
داوود بیست و پنج ساله بود که به اینجا آمد.
تازه درس هواشناسی را در دوشنبه تمام کرده بود و خیال می‌کرد دو سال می‌ماند، پولی جمع می‌کند و به شهر برمی‌گردد.
ماه‌های اول، سکوت مانند سنگی بر سینه‌اش سنگینی می‌کرد.
با خودش بلند حرف می‌زد، برای خواهرش نامه‌هایی می‌نوشت که تا بهار نمی‌شد فرستاد، و شب‌ها صدای رادیو را آن‌قدر بلند می‌کرد که دیوارها می‌لرزیدند.
تنها پیوندش با دنیا صدای مردی در خاروغ بود که هر سه ساعت عددهای او را از پشت رادیو می‌گرفت و با لحنی خسته می‌گفت: «رسید، ایستگاه.»
اما سال‌ها گذشت و داوود نرفت.
خودش هم نمی‌دانست کی و چگونه، ولی سکوت کم‌کم شکل دیگری پیدا کرد.
یاد گرفت که باد صداهای گوناگونی دارد: باد شمال سوت می‌کشد، باد دره زمزمه می‌کند و بادی که پیش از طوفان می‌آید، بوی آهن می‌دهد.
یاد گرفت که برف هم رنگ دارد و صبح‌های زمستان می‌شود از رنگ آسمان فهمید که تا شب چه خواهد شد.
تکرار ساعت‌ها، که روزی مثل زنجیر به نظرش می‌آمد، کم‌کم به نوعی آزادی تبدیل شد؛ دیگر لازم نبود تصمیم بگیرد که روزش را چگونه بگذراند، چون باد و ابر و دماسنج این کار را برایش می‌کردند.
داوود هرگز به عددهایش مثل یک داستان نگاه نکرده بود.
برای او هر عدد فقط یک لحظه بود، چیزی که باید درست خوانده و درست نوشته می‌شد، و بعد تمام.
با این همه، چیزهایی می‌دید که در هیچ دفتری جایی برایشان نبود.
یخچال طبیعی ته دره، که در جوانی‌اش یک ساعت پیاده با ایستگاه فاصله داشت، حالا ساعتی دورتر بود و سنگ‌های خاکستری زیرش مانند استخوان‌هایی برهنه بیرون افتاده بودند.
نخستین برف پاییز هر سال کمی دیرتر می‌آمد، و درختان زردآلوی روستا، که خبرشان را چوپان‌ها برایش می‌آوردند، زودتر شکوفه می‌کردند.
یک بار هم پرنده‌ای کوچک با سینه زرد روی نرده حیاط نشست که داوود در تمام آن سال‌ها هرگز آن را آن‌قدر بالا ندیده بود.
پاییز چهلمین سال، صدای موتوری در دره پیچید و خودرویی سبز جلوی ایستگاه ایستاد.
زن جوانی با کوله‌ای بزرگ پیاده شد و گفت نامش فرزانه است، پژوهشگری از یکی از دانشگاه‌های دوشنبه که روی تغییرات اقلیم در کوهستان کار می‌کرد.
او آمده بود تا دفترهای داوود را، که روی قفسه‌های چوبی اتاق پشتی ردیف شده بودند، به رایانه منتقل کند.
دو هفته تمام، از صبح تا شب، پشت میز آشپزخانه نشست و عدد پشت عدد را وارد کرد، و داوود برایش چای می‌ریخت و گاهی خط بد خودش را برایش می‌خواند.
شب آخر، فرزانه رایانه‌اش را به سوی او چرخاند.
روی صفحه خطی شکسته و لرزان دیده می‌شد که مانند راهی کوهستانی بالا و پایین می‌رفت، اما از دور که نگاهش می‌کردی، آرام و پیوسته رو به بالا می‌رفت.
فرزانه گفت: «این خط شماست، چهل سال از زندگی‌تان.»
داوود مدتی طولانی به صفحه خیره ماند و بعد گفت: «من فقط عدد می‌نوشتم.»
فرزانه لبخند زد: «عددها وقتی تنها هستند ساکت‌اند، اما وقتی کنار هم بنشینند، شروع می‌کنند به حرف زدن.»
فردا صبح، ساعت شش، داوود مثل همیشه کتش را پوشید و به سوی جعبه سفید رفت.
هوا سرد و صاف بود و روی سطل آب یخ نازکی بسته بود.
دماسنج را خواند و عدد را در دفتر نوشت، اما این بار دستش لحظه‌ای روی کاغذ ماند.
سال‌ها خیال کرده بود که هوا را ثبت می‌کند؛ حالا می‌فهمید که در تمام این مدت، زمان را ثبت کرده است.
پس، برای نخستین بار در چهل سال، در حاشیه دفتر جمله‌ای نوشت که هیچ دانشکده‌ای به او یاد نداده بود: «نخستین برف هنوز نیامده است؛ سالی که من به اینجا آمدم، در چنین روزی تمام دره سفید بود.»
بعد دفتر را بست و سه ساعت بعد، مثل چهل سال گذشته، دوباره بیرون رفت.